van•den•b.com

weblog [het, de; o en m -s: een ~ bijhouden]
van
Walter van den Berg

This Week in Fiction: Tom Hanks – The New Yorker

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Alan Moore: I am in charge of this universe

Geen reacties | Opgeslagen onder:

De keuze van de Volkskrant

Eerst een disclaimer: Van dode mannen win je niet is genegeerd door de boekenredactie van de Volkskrant, tot er iets doms over gezegd kon worden, dus dit stukje is kinnesinne, rancune, noem maar op.

Maar het moet me toch van het hart: de vreemde keuze van de Volkskrant als het gaat om de keuze welke boeken er besproken worden irriteert me mateloos.

Vandaag staat Joost de Vries’ essaybundel in het ‘gesignaleerd’-hoekje, wat betekent dat het niet besproken gaat worden, terwijl het godverdee om een nieuw werk van de winnaar van de Gouden Uil gaat.

En vorige week ook al in het gesignaleerd-verdomhoekje: de nieuwe roman van Gustaaf Peek. Disclaimer nummer twee: Gustaaf is een vriend, dus ik let er extra hard op, maar potdomme, die jongen wordt uitzinnig geprezen in Parool en NRC en Groene Amsterdammer in de week van verschijnen, wat betekent dat Peek een naam is geworden om op te letten. En wat doet de Volkskrant? Signaleren.

Wat wordt er wel besproken? Het nieuwe houterige zinnen-staketsel van Kader Abdollah. Elke recensie die ik tot nu toe heb gezien ademde vooral: Kader Abdollah zou eigenlijk niet meer besproken moeten worden omdat ie slechte boeken schrijft die toch wel verkocht worden, en hij heeft een snor.

Lieve Volkskrant, realiseer je dat jullie degene zijn die de markt (een beetje) kunnen sturen. Belangrijke schrijvers bespreken, zoals Brouwers vandaag, dat is inderdaad jullie taak, maar schrijvers die die belangrijkheid verdienen (De Vries en Peek, en nee, ik heb het niet over mezelf) moeten besproken worden door jullie beste recensent. Dat is signaleren.

Geen reacties | Link | 18 oktober 2014 | Categorie:

Jongetjes die vrouwen haten

In de nrc.next van vandaag (16 oktober) staat een stuk over #gamergate (Blendle-link, een paar centen), maar potdorie, wat zijn ze laat. In mijn nieuwsbrief had ik op 7 september al een stuk geschreven. Zeven september! Ik plak het hieronder, en misschien niet alles is meer actueel, maar mijn ‘view’ op de zaak is hetzelfde.

Een shitstorm

Er is iets aan de hand waar u nog niets over hebt gezien of gehoord, in alle waarschijnlijkheid, maar toch is er iets groots bezig. Er is een shitstorm aan het razen door game-land.

Games zijn heel, heel lang het domein geweest van jongetjes. Jongetjes programmeerden vroeger zelf hun games in elkaar op hun Commodore 64 en daarna duurde het nog heel, heel lang voor ze seks hadden. Latere jongetjes kregen een game-console als ze lang genoeg zeurden, en omdat ze niet meer doorhadden dat er een wereld out there was, duurde het nog heel, heel lang voor ze seks hadden.

Dit is allemaal sterk overdreven, natuurlijk. Maar bij gamende jongetjes is er wel een demografische piek in het nerd-zijn.

Niks mis met nerd-zijn

Niks mis met nerd-zijn; ik ben er zelf één, en daarom kan ik uit eigen ervaring vertellen: vrouwen zijn duizend keer enger dan de diepste kerker die je in Diablo kan tegenkomen. Bij mij is dat uiteindelijk goed gekomen, maar bij heel veel nerds heeft die angst voor vrouwen plaatsgemaakt voor vrouwenhaat. Dat is een reactie die je vaker ziet bij de mensch: wat je vreest, ga je haten. Jij hebt geen seks, en dat kan jouw schuld niet zijn want weet ik veel, drogreden, dus het is de schuld van vrouwen.

De game-wereld is heel lang het domein geweest van die jongetjes. Maar zoals u weet is gamen niet meer voorbehouden aan jongetjes, want u gamet zelf ook, waarschijnlijk. U heeft een telefoon die betere games kan draaien dan de Commodore 64 ooit kon. En er is een 50% kans dat u een vrouw bent.

Vrouwen zijn onvermijdelijk

Games zijn een grotere industrie dan de filmbizniz tegenwoordig, dus het is ook nog eens onvermijdelijk dat er vrouwen meedraaien in die industrie.

Maar wat gebeurt er in die gameindustrie als een vrouw iets zegt, gewoon, iets? Ze krijgt tweets met teksten als I’ll drink your blood out of your cunt after I rip it open.

Lees ook het stuk van de Washington Post over Anita Sakeesian die uit haar huis is gevlucht.

Eindelijk volwassen? Neuh.

Ik heb eerder een stuk geschreven waarin ik zeg dat games volwassen zijn geworden; nu de gamers zelf nog. Ik kan me heel, heel moeilijk voorstellen dat de bedreigingen die de nerds doen ook daadwerkelijk uitgevoerd worden. Ik denk dat het een veel te grove en totaal idiote uiting van de onvolwassenheid van de gamers is. Maar aan de andere kant denk ik dat heel veel school-shooters in Amerikaland uit precies dezelfde demografische club als de gefrustreerde gamers komen (waarbij ik niet zeg dat mensen gaan schieten van games).

En wat is ‘#gamergate’ dan?

Ah, ‘gamergate’ is een apart geval, maar ook weer niet zo apart; het heeft ook gewoon met vrouwenhaat te maken. Ik kan dat allemaal in gaan tikken, maar gelukkig heeft vox.com het al voor mij gedaan. Later toegevoegd:  Dat nrc.next de boel nu op een hoop gooit, komt omdat ze zo laat zijn, verdulleme. ‘Niemand weet meer precies hoe het begon’ is slappe journalistiek.

Geen reacties | Link | 16 oktober 2014 | Categorie:

Chat Wars | n+1

Geen reacties | Opgeslagen onder:

The NSA and Me – The Intercept

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Tilde.club

Ik zit op tilde.club. Daar gaan ter wereld maar een paarduizend harten sneller van kloppen, en de kans dat uw hart daarbij zit, is erg, erg klein. Maar toch ben ik er trots op.

Een paar weken geleden was er wat onrust in Social Media-wereld: een paar mensen hadden Ello.co opgezet, lekker bare bones, uit onvrede met bestaande instituten, yada yada yada, en uit onvrede met die onvrede zette Paul Ford (ik heb hem laatst zijn eigen tag gegeven) en dan echt bare bones. Hij gaf 73 dollar uit voor een virtuele server en zei op twitter dat hij shell-accounts gaf aan iedereen die hem een mailtje stuurde.

Ik zat bij de eerste 400 nerds, en nu is er een enorme wachtlijst.
Af en toe SSH ik naar de server, strooi een beetje onhandig met commando’s, log in op de IRC, en zie dat er geen zak te doen is.
Maar toch vind ik mezelf heel, heel cool.

Geen reacties | Link | 13 oktober 2014 | Categorie:

Why nerd culture must die

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Nieuws, allerlei

1: Een tweede druk

Tweede druk 'van dode mannen win je niet'Van dode mannen win je niet heeft een tweede druk. Dat is mooi nieuws, een ruim jaar na de eerste persing. Ik ben er blij mee, trots op, van alles. We hebben een paar mooie quotes uit de recensies achterop gezet.

VDMWJN was een paar weken niet te krijgen, nét in de periode dat dit mooie boek op de longlist voor de AKO Literatuurprijs stond, maar u kunt nu weer naar de boekhandel rennen en eisen dat het ingekocht wordt.

2: Een verhaal in Das Magazin

Als u toch naar de boekhandel gaat, kunt u meteen het laatste exemplaar van het hipste tijdschrift van Nederland, Das Magazin, meenemen. Er staat een verhaal van mij in. Dat verhaal staat ook op Blendle; u kunt het lezen voor 75 cent.

3: een essay in Tirade

Hipheid is niet alles, en daarom staat er ook nog een lap tekst van me in Tirade. Martijn Knol vroeg of ik een essay over de film Jaws wilde schrijven. Arjen Fortuin noemde mijn essay een paar weken terug in zijn column in NRC en zei dat het geweldig was. Of gewoon goed, dat ben ik een beetje vergeten.

4: Een brief aan Malcolm Lowry

under-the-volcanoOok in de winkel: een serie jubileumuitgaven van Grote Namen die de Bezige Bij in huis heeft. Ik mocht een nawoord schrijven bij Under the Volcano van Malcolm Lowry, in de vorm van een brief aan. Als ik later een grote naam ben: doe dat niet bij mij! Ik vind dat maar gek. Maar ik vond het wel bijzonder dat ik het mocht bij ome Malcolm. Under the Volcano was letterlijk het eerste boek in het Engels dat ik kocht voor mijn boekenkast.

5: Een podcast van Niels ‘t Hooft

Vriend en schrijver Niels ‘t Hooft is een serie podcasts aan het maken waarin ie schrijvers interviewt over hun werkwijze. Ik mocht de serie aftrappen en het is een leuk gesprek geworden. Je hoort ons enthousiasme over het schrijven, denk ik, en misschien vinden mensen die zelf schrijver willen worden het leuk om te horen hoe ik bepaalde zaken aanpak.

6: De slaapservice bij Opium Radio

Een tijdje terug heb ik tien korte stukjes ingesproken die ergens in de komende tijd te horen zijn bij Opium Radio. Ik weet alleen niet wanneer. Maar geen nood: het waren allemaal stukjes die u al kende van de cursiefjes.

Geen reacties | Link | 5 oktober 2014 | Categorie:

De afbraak van Mekka

Dit is erg. Je eigen cultuur wegbulldozeren.

Innumerable ancient buildings, including the Bilal mosque, dating from the time of the Prophet Muhammad, were bulldozed. The old Ottoman houses, with their elegant mashrabiyas — latticework windows — and elaborately carved doors, were replaced with hideous modern ones. Within a few years, Mecca was transformed into a “modern” city with large multilane roads, spaghetti junctions, gaudy hotels and shopping malls.

De link: The destruction of Mecca

Geen reacties | Opgeslagen onder:

T by sferik

Nerdig! En misschien wel handig, ooit.

A command-line power tool for Twitter.

De link: T by sferik.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

This is Phil Fish

Ooit, in een ver verleden, was dit weblog hot en kwamen er veel mensen en alleen al daarom deden sommige mensen heel vervelend. De video achter de link gaat over dat verschijnsel, soort van.
Verder gaat het over Phil Fish, en ik vind Phil mateloos fascinerend. En cool.

Using Phil Fish, the person responsible for critically acclaimed indie game Fez, this video by Ian Danskin explores what it means to be internet famous, something everyone who writes/creates/posts/tweets online has experienced to some extent.

De link: This is Phil Fish.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Haaksbergen, o the thrill of it all » Thomas van Aalten

Collega Thomas van Aalten heeft een goed stuk geschreven over de monstertruck in Haaksbergen. Ik heb een dag lopen nadenken over de decadentie van het hele gebeuren, over de domheid die eraan vastzit, maar ik kwam er niet uit. Natuurlijk vinden kinderen het geweldig om te zien, maar de volwassen mannen die zo’n spektakel opzetten — dan ben je toch een volslagen idioot als je je daarmee bezighoudt?

Er kan beter een Onderzoeksraad voor Krankzinnigheid en Absurdisme worden ingesteld. Op een gemiddeld stads- of dorpsplein zie je hooguit wat banale uitingen vol klederdracht, talentenjachten, kaasdragers, springkussens, slechte clowns of verregend beachvolleybal. Maar er zijn kennelijk ook evenementen met monstertrucks. Die over auto’s heen rijden. Ze bestaan (niet perse alleen in Haaksbergen), inwoners van een betrekkelijk welvarend land die evenementen als dit wel normaal vinden, en een opera maar een ingewikkelde verkwisting.

De link: Haaksbergen, o the thrill of it all » Thomas van Aalten.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

JOS-dagen

Toen ik in de Chasséstraat woonde, had ik een buurjongen die vertelde dat hij eerste keeper bij JOS was. Ik heb toen een cassettebandje van de Nits thuis gehaald (de blauwe of de rode van Urk, dat weet ik niet meer), en we zijn in zijn auto gaan zitten en ik liet hem J.O.S. Days horen. Hij knikte alleen maar, vond het duidelijk moeilijk gedoe en begreep niet wat het met hem te maken had.

Gisteren werd de stadsderby JOS – Ajax gespeeld, voor de KNVB-beker, uitslag een verrassende 0-9. Iwan Tol is voor de Volkskrant met Henk Hofstede naar de velden van JOS gegaan (Blendle, 25 cent) om herinneringen op te halen aan zijn JOS-tijd, die welgeteld één proefwedstrijd duurde. Hofstede is zanger van de Nits, en J.O.S Days was een hit in 1987.

Uit het stuk van Iwan Tol:
Toen JOS in 2010 90 jaar bestond, werd Hofstede gevraagd nog eens J.O.S. Days te spelen. Hij was geprogrammeerd tussen Gerard Joling en Peter Beense. ‘Prachtig toch?’, zegt hij lachend. ‘J.O.S. Days is geen meezinger, dat weet ik ook wel. Maar het is een misverstand dat wij intellectuele muziek maken. Ik kom uit deze buurt. Kijk om je heen, wat je ziet is wat je krijgt. Dit is geen Aerdenhout.’

Dat is een malle redenering van ome Henk, want de Nits maken wel degelijk intellectuele muziek. Dat je zelf uit een volkswijk komt, doet daar niets aan af. Ik heb die denkfout zelf heul lang gemaakt: ik ben een gewone jongen uit Osdorp, ik hoor niet bij de mensen die boeken schrijven. Maar ik schrijf boeken, dus ik hoor per definitie bij de mensen die boeken schrijven.

Ontkennen dat je intellectueel bent is koketteren met je afkomst, maar die afkomst zegt alleen dat je weet waar je vandaan komt, niet dat je voelt waar je vandaan komt. Henk Hofstede is slim genoeg om — ik gooi er even een makkelijk voorbeeld in — te weten dat zwarte piet racisme is, waar de mensen uit de buurt waar je ziet wat je krijgt vinden dat het een kinderfeest is waar de intellectuelen met hun poten vanaf moeten blijven.

Gewoon blij zijn dat je hebt doorgeleerd, Henk, en trots zijn op de dingen die je maakt.

Geen reacties | Link | 25 september 2014 | Categorie:

Friday Night Lights

Geen reacties | Opgeslagen onder:

How Gangs Took Over Prisons – The Atlantic

Geen reacties | Opgeslagen onder:

“I’m leaving Mojang”

Notch, de bedenker van Minecraft, stopt bij het bedrijf dat hij heel, heel groot heeft gemaakt. Mojang is onlangs overgenomen door Microsoft, en Notch gaat terug naar de basis: lekker kleine games maken en gillend wegrennen als die kleine games groot dreigen te worden.

It’s not about the money. It’s about my sanity.

De link: I’m leaving Mojang | notch.net.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Longlist/tiplijst AKO-prijs

Van dode mannen win je niet, mijn laatste roman, staat op de longlist/tiplijst van de AKO Literatuurprijs. De shortlist wordt eind september bekend gemaakt. Zou heel cool zijn als ik dáár ook op zou staan, maar dit vind ik al een behoorlijke erkenning.

Geen reacties | Link | 13 september 2014 | Categorie:

Dat soort schrijver

Geen reacties | Opgeslagen onder:

The daily harassment of women in the game industry

Games mogen dan wel ‘volwassen’ zijn geworden, maar die wereld is nog steeds het domein van misogyne idioten. Die misogynie is — denk ik — geboren uit angst voor vrouwen, maar dat maakt de idioten niet minder eng.

If you are a woman working in the games industry, especially in a public way, you’re going to experience harassment. I imagine telling my 12-year-old self that fulfilling my dream of making games would lead to constant threats. Would she still do it? Would any woman?

De link: No skin thick enough: The daily harassment of women in the game industry | Polygon.

Geen reacties | Opgeslagen onder: