van•den•b.com

weblog [het, de; o en m -s: een ~ bijhouden]
van
Walter van den Berg

Why Read New Books?

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Underworld – Don Delillo

Neem geen schrijvers in uw vriendenkring. Schrijvers in uw vriendenkring hebben betekent: hun boeken moeten lezen. Die boeken hopen zich op, want ze komen allemaal tegelijk, weken vol presentaties in oktober en november, en dan liggen er weer 5, 6 boeken. Doe het niet.

15 jaar op de te-lezen-stapel

Op mijn te-lezen-stapel liggen Gustaaf P. en Philip H. nu een tijdje te zeuren, maar ik ben al maanden bezig in Underworld van Don Delillo. Op zich is dat a good thing, want ik heb dat boek al 15 jaar of langer op mijn te-lezen-stapel, en ik vind het een prestatie van mezelf dat ik zo’n boek dan toch nog pak. En wat blijkt: het is idioot goed.

800 pagina’s en steengoeie zinnen

Het heeft alleen wat problemen:

  • Het is meer dan 800 pagina’s dik
  • Iedere bladzijde staat vol met steengoeie zinnen.

Nu lijken dat luxeproblemen, want wat is er voor de lezer fijner dan een dik boek met goeie zinnen?
Nou, dat kan dus nog behoorlijk tegenvallen.

In een boek zitten

Als je al maanden een boek leest, wil je op een gegeven moment toch een beetje opschieten. Een boek waar je in zit (en ik zit erin) hoort bij een bepaalde periode, vind ik. Tijdens de vakantie zat ik heel erg in The Bone Clocks van David Mitchell, om maar een voorbeeld te noemen van inzitboek in combinatie met periode. Maandenlang in een boek zitten is, op een gegeven moment, een beetje slopend. Het is alsof je je vriendjes bankjesvoetbal ziet gaan spelen omdat ze verveeld zijn met verstoppertje, en jij zit nog achter de garage en je kan er pas vandaan als iemand je gebuut heeft.

450 bladzijden verder…

En opschieten in Underworld kan niet, door die goeie zinnen. Je kan niet door het boek snellen omdat je wil weten waar het heen gaat; de goeie zinnen maken het boek. Ik kan na 450 bladzijden nog steeds niet vertellen waar het over gaat.

Slopend.

Geen reacties | Link | 12 november 2014 | Categorie:

How Did Amazon End Up as Literary Enemy No. 1?

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Ons hele gesprek

De hond en ik liepen door het park. Het was donker en het regende.
Bah, regen, zei de hond.
Ja, vervelend hè, zei ik.
We hadden niet gezien dat er net een man langsfietste. Die man hoorde ons hele gesprek.

Geen reacties | Link | 4 november 2014 | Categorie:

Op repeat

We liepen door de nieuwe Albert Heijn in de Jan Evertsenstraat en we hoorden het weer: een idiote uitvoering van David Bowie’s Heroes, een soort dance-achtig iets, de zang door een schellige dame. Zo vaak kwamen we niet bij die Albert Heijn, en langer dan 10 minuten waren we er nooit binnen, dus de kans was dik dat je die Heroes zes keer aan moest horen als je een half dagje vakken aan het vullen was.

Muziek die uit luiheid herhaald wordt: ik kan er erg verdrietig van worden. Winkels die maar één cd hebben. Of een veel te korte playlist. Of gewoon luiheid; zet die rommel maar op repeat, niemand die het hoort. Ooit zwom ik regelmatig in het Sportfondsenbad dat toen nog achter het blok van de nieuwe Albert Heijn lag. Daar kwam veel te regelmatig Ain’t no shunshine when she’s gone van Bill Withers langs. Ik kan Bill Withers niet meer horen zonder aan dat trieste zwembad te denken.

Of nog erger: zo’n gebrek aan smaak dat de draaier niet doorheeft dat je een plaat vermoordt als je ‘m meer dat 600 keer achter elkaar draait. Ik heb een vakantie lang in de auto naast Ruud gezeten; Ruud reed en koos dus de muziek. Ik heb toen de cd van Postmen 628 keer gehoord. Vakkundig vermoord, dus.

Geen reacties | Link | 2 november 2014 | Categorie:

Set Your Thoughts Free – Hemingwrite

Geen reacties | Opgeslagen onder:

De keuze van de Volkskrant (2)

Ik moet even met de billen bloot, want sinds ik twee weken geleden zeurde dat de Volkskrant geen aandacht besteedde aan Gustaaf Peek en Joost de Vries, heeft de waarheid mijn geklaag ingehaald: Gustaaf is ondertussen besproken en Joost de Vries wordt in de krant van vandaag geinterviewd over zijn essaybundel (€).

Laten we het erop houden dat alle boekenbijlages dit weblog met angst en beven lezen.

Geen reacties | Link | 1 november 2014 | Categorie:

Hartklop

Ik ben trots, want Het Meisje heeft een mooi nieuw blog. En damn, wat zijn haar stukjes weer lekker geschreven.

Ga alles lezen op hartklop.

Het ontwerp van de site en de bouw en implementatie van WordPress en alles heb ik gedaan, de oude nerd. Het heel erg mooie logo is van vriend Michaël Dommershuijzen.

Geen reacties | Link | 24 oktober 2014 | Categorie:

Escape from Microsoft Word

Geen reacties | Opgeslagen onder:

This Week in Fiction: Tom Hanks – The New Yorker

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Alan Moore: I am in charge of this universe

Geen reacties | Opgeslagen onder:

De keuze van de Volkskrant

Eerst een disclaimer: Van dode mannen win je niet is genegeerd door de boekenredactie van de Volkskrant, tot er iets doms over gezegd kon worden, dus dit stukje is kinnesinne, rancune, noem maar op.

Maar het moet me toch van het hart: de vreemde keuze van de Volkskrant als het gaat om de keuze welke boeken er besproken worden irriteert me mateloos.

Vandaag staat Joost de Vries’ essaybundel in het ‘gesignaleerd’-hoekje, wat betekent dat het niet besproken gaat worden, terwijl het godverdee om een nieuw werk van de winnaar van de Gouden Uil gaat.

En vorige week ook al in het gesignaleerd-verdomhoekje: de nieuwe roman van Gustaaf Peek. Disclaimer nummer twee: Gustaaf is een vriend, dus ik let er extra hard op, maar potdomme, die jongen wordt uitzinnig geprezen in Parool en NRC en Groene Amsterdammer in de week van verschijnen, wat betekent dat Peek een naam is geworden om op te letten. En wat doet de Volkskrant? Signaleren.

Wat wordt er wel besproken? Het nieuwe houterige zinnen-staketsel van Kader Abdollah. Elke recensie die ik tot nu toe heb gezien ademde vooral: Kader Abdollah zou eigenlijk niet meer besproken moeten worden omdat ie slechte boeken schrijft die toch wel verkocht worden, en hij heeft een snor.

Lieve Volkskrant, realiseer je dat jullie degene zijn die de markt (een beetje) kunnen sturen. Belangrijke schrijvers bespreken, zoals Brouwers vandaag, dat is inderdaad jullie taak, maar schrijvers die die belangrijkheid verdienen (De Vries en Peek, en nee, ik heb het niet over mezelf) moeten besproken worden door jullie beste recensent. Dat is signaleren.


Nagekomen bericht: de Volkskrant luister naar me.

Geen reacties | Link | 18 oktober 2014 | Categorie:

Jongetjes die vrouwen haten

In de nrc.next van vandaag (16 oktober) staat een stuk over #gamergate (Blendle-link, een paar centen), maar potdorie, wat zijn ze laat. In mijn nieuwsbrief had ik op 7 september al een stuk geschreven. Zeven september! Ik plak het hieronder, en misschien niet alles is meer actueel, maar mijn ‘view’ op de zaak is hetzelfde.

Een shitstorm

Er is iets aan de hand waar u nog niets over hebt gezien of gehoord, in alle waarschijnlijkheid, maar toch is er iets groots bezig. Er is een shitstorm aan het razen door game-land.

Games zijn heel, heel lang het domein geweest van jongetjes. Jongetjes programmeerden vroeger zelf hun games in elkaar op hun Commodore 64 en daarna duurde het nog heel, heel lang voor ze seks hadden. Latere jongetjes kregen een game-console als ze lang genoeg zeurden, en omdat ze niet meer doorhadden dat er een wereld out there was, duurde het nog heel, heel lang voor ze seks hadden.

Dit is allemaal sterk overdreven, natuurlijk. Maar bij gamende jongetjes is er wel een demografische piek in het nerd-zijn.

Niks mis met nerd-zijn

Niks mis met nerd-zijn; ik ben er zelf één, en daarom kan ik uit eigen ervaring vertellen: vrouwen zijn duizend keer enger dan de diepste kerker die je in Diablo kan tegenkomen. Bij mij is dat uiteindelijk goed gekomen, maar bij heel veel nerds heeft die angst voor vrouwen plaatsgemaakt voor vrouwenhaat. Dat is een reactie die je vaker ziet bij de mensch: wat je vreest, ga je haten. Jij hebt geen seks, en dat kan jouw schuld niet zijn want weet ik veel, drogreden, dus het is de schuld van vrouwen.

De game-wereld is heel lang het domein geweest van die jongetjes. Maar zoals u weet is gamen niet meer voorbehouden aan jongetjes, want u gamet zelf ook, waarschijnlijk. U heeft een telefoon die betere games kan draaien dan de Commodore 64 ooit kon. En er is een 50% kans dat u een vrouw bent.

Vrouwen zijn onvermijdelijk

Games zijn een grotere industrie dan de filmbizniz tegenwoordig, dus het is ook nog eens onvermijdelijk dat er vrouwen meedraaien in die industrie.

Maar wat gebeurt er in die gameindustrie als een vrouw iets zegt, gewoon, iets? Ze krijgt tweets met teksten als I’ll drink your blood out of your cunt after I rip it open.

Lees ook het stuk van de Washington Post over Anita Sakeesian die uit haar huis is gevlucht.

Eindelijk volwassen? Neuh.

Ik heb eerder een stuk geschreven waarin ik zeg dat games volwassen zijn geworden; nu de gamers zelf nog. Ik kan me heel, heel moeilijk voorstellen dat de bedreigingen die de nerds doen ook daadwerkelijk uitgevoerd worden. Ik denk dat het een veel te grove en totaal idiote uiting van de onvolwassenheid van de gamers is. Maar aan de andere kant denk ik dat heel veel school-shooters in Amerikaland uit precies dezelfde demografische club als de gefrustreerde gamers komen (waarbij ik niet zeg dat mensen gaan schieten van games).

En wat is ‘#gamergate’ dan?

Ah, ‘gamergate’ is een apart geval, maar ook weer niet zo apart; het heeft ook gewoon met vrouwenhaat te maken. Ik kan dat allemaal in gaan tikken, maar gelukkig heeft vox.com het al voor mij gedaan. Later toegevoegd:  Dat nrc.next de boel nu op een hoop gooit, komt omdat ze zo laat zijn, verdulleme. ‘Niemand weet meer precies hoe het begon’ is slappe journalistiek.

Geen reacties | Link | 16 oktober 2014 | Categorie:

Chat Wars | n+1

Geen reacties | Opgeslagen onder:

The NSA and Me – The Intercept

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Tilde.club

Ik zit op tilde.club. Daar gaan ter wereld maar een paarduizend harten sneller van kloppen, en de kans dat uw hart daarbij zit, is erg, erg klein. Maar toch ben ik er trots op.

Een paar weken geleden was er wat onrust in Social Media-wereld: een paar mensen hadden Ello.co opgezet, lekker bare bones, uit onvrede met bestaande instituten, yada yada yada, en uit onvrede met die onvrede zette Paul Ford (ik heb hem laatst zijn eigen tag gegeven) en dan echt bare bones. Hij gaf 73 dollar uit voor een virtuele server en zei op twitter dat hij shell-accounts gaf aan iedereen die hem een mailtje stuurde.

Ik zat bij de eerste 400 nerds, en nu is er een enorme wachtlijst.
Af en toe SSH ik naar de server, strooi een beetje onhandig met commando’s, log in op de IRC, en zie dat er geen zak te doen is.
Maar toch vind ik mezelf heel, heel cool.

Geen reacties | Link | 13 oktober 2014 | Categorie:

Why nerd culture must die

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Nieuws, allerlei

1: Een tweede druk

Tweede druk 'van dode mannen win je niet'Van dode mannen win je niet heeft een tweede druk. Dat is mooi nieuws, een ruim jaar na de eerste persing. Ik ben er blij mee, trots op, van alles. We hebben een paar mooie quotes uit de recensies achterop gezet.

VDMWJN was een paar weken niet te krijgen, nét in de periode dat dit mooie boek op de longlist voor de AKO Literatuurprijs stond, maar u kunt nu weer naar de boekhandel rennen en eisen dat het ingekocht wordt.

2: Een verhaal in Das Magazin

Als u toch naar de boekhandel gaat, kunt u meteen het laatste exemplaar van het hipste tijdschrift van Nederland, Das Magazin, meenemen. Er staat een verhaal van mij in. Dat verhaal staat ook op Blendle; u kunt het lezen voor 75 cent.

3: een essay in Tirade

Hipheid is niet alles, en daarom staat er ook nog een lap tekst van me in Tirade. Martijn Knol vroeg of ik een essay over de film Jaws wilde schrijven. Arjen Fortuin noemde mijn essay een paar weken terug in zijn column in NRC en zei dat het geweldig was. Of gewoon goed, dat ben ik een beetje vergeten.

4: Een brief aan Malcolm Lowry

under-the-volcanoOok in de winkel: een serie jubileumuitgaven van Grote Namen die de Bezige Bij in huis heeft. Ik mocht een nawoord schrijven bij Under the Volcano van Malcolm Lowry, in de vorm van een brief aan. Als ik later een grote naam ben: doe dat niet bij mij! Ik vind dat maar gek. Maar ik vond het wel bijzonder dat ik het mocht bij ome Malcolm. Under the Volcano was letterlijk het eerste boek in het Engels dat ik kocht voor mijn boekenkast.

5: Een podcast van Niels ‘t Hooft

Vriend en schrijver Niels ‘t Hooft is een serie podcasts aan het maken waarin ie schrijvers interviewt over hun werkwijze. Ik mocht de serie aftrappen en het is een leuk gesprek geworden. Je hoort ons enthousiasme over het schrijven, denk ik, en misschien vinden mensen die zelf schrijver willen worden het leuk om te horen hoe ik bepaalde zaken aanpak.

6: De slaapservice bij Opium Radio

Een tijdje terug heb ik tien korte stukjes ingesproken die ergens in de komende tijd te horen zijn bij Opium Radio. Ik weet alleen niet wanneer. Maar geen nood: het waren allemaal stukjes die u al kende van de cursiefjes.

Geen reacties | Link | 5 oktober 2014 | Categorie:

De afbraak van Mekka

Dit is erg. Je eigen cultuur wegbulldozeren.

Innumerable ancient buildings, including the Bilal mosque, dating from the time of the Prophet Muhammad, were bulldozed. The old Ottoman houses, with their elegant mashrabiyas — latticework windows — and elaborately carved doors, were replaced with hideous modern ones. Within a few years, Mecca was transformed into a “modern” city with large multilane roads, spaghetti junctions, gaudy hotels and shopping malls.

De link: The destruction of Mecca

Geen reacties | Opgeslagen onder:

T by sferik

Nerdig! En misschien wel handig, ooit.

A command-line power tool for Twitter.

De link: T by sferik.

Geen reacties | Opgeslagen onder: