van•den•b.com

weblog [het, de; o en m -s: een ~ bijhouden]
van
Walter van den Berg

Een autoband en een parasol

Op de Amstelveenseweg stapten twee mannen een portiek uit. Ze hadden allebei een muts op die duidelijk maakte dat uiterlijk vertoon niet direct een vereiste was in hun belevingswereld. De eerste man had een plastic tasje vast, de tweede man droeg een autoband en een parasol. De parasol was wit met bruine accenten. Als de parasol uitgevouwen zou zijn, zou er een kringellijntje langs de rand lopen, en aan die rand hingen bruine sliertjes. Het wit was overigens niet heel wit meer.
De tweede man was de aangewezen persoon om de deur achter zich te sluiten; de eerste nam geen aanstalten, hoe vol de handen van de tweede ook waren. De tweede man zette daarom de parasol tegen de muur naast de deur, reikte naar binnen, en trok de deur dicht. Daarna pakte hij de parasol weer.
Zwijgend liepen de mannen de Amstelveenseweg af, in de richting van het Vondelpark.
Het was dinsdagochtend, kwart over acht, en de dag kon beginnen.

Geen reacties | Link | 10 februari 2015 | Categorie:

Birdman

Mijn twee centen over Birdman: al dat meta kan te veel zijn; de single shot nodigt veel te veel uit tot lasnaden zoeken; en: gaat Michael Keaton de zoveelste terugkerende celeb worden waarover mensen zeggen dat ze altijd al fan zijn geweest? It gets old.

Geen reacties | Link | 3 februari 2015 | Categorie:

Honden, en waarom ze beter zijn dan katten

Dit stuk heb ik in 2009 geschreven voor de VARA-gids. “Mijn hond, Banjer, 10 jaar,” staat ergens op de helft, en dat zou nu “Onze hond, Banjer, 16 jaar” moeten zijn, maar Banjer is een paar weken geleden ingeslapen. Hij was op, en het was goed zo, maar we missen hem, want het was onze kameraad.

Toegeven dat je wel kan lachen om André van Duin – zo voelt het ook een beetje als je zegt dat je van honden houdt. Mensen die denken te weten waar het om gaat, die uit kunnen leggen waarom André van Duin juist niet grappig is, weten ook altijd waarom katten veel beter zijn. Het is het soort volk dat de keuze heeft gemaakt voor de next best thing – nou ja, niet voor honden dus.

Dat soort volk hoor je dan nooit een keer zeggen: ik ben meer een slangenmens. En dan niet in de zin van: het is mijn hobby mezelf in weekendtassen te vouwen. Nee, zij zijn gevallen voor warme, harige dieren die lekker te knuffelen zijn en die niet angstig wegrennen als je naar ze bukt (zoals cavia’s en konijnen – oefenbeesten voor als je te jong bent voor een echt huisdier). Katten komen heel dicht in de buurt van honden, maar ze missen één ding: ze houden niet van je.

Waar kattenmensen altijd op hameren is de eigen wil van hun huisdier.  Nee, hij heeft nu geen zin om te komen, ach ja, eigen willetje hè. Nee: die kat heeft geen zin jou een pleziertje te doen want die kat houdt niet van je.

Mijn hond komt altijd. Ik hoef ‘m maar aan te kijken en hij begint al te kwispelen. Als je ’t zegt, kom ik hoor, baas!
En als ik het zeg, vindt hij het zo’n gigantisch feest dat zijn hele lijf kwispelt.
Dom, zeggen kattenmensen dan.

En als je dan vraagt waar je aan kan zien dat katten slimmer zijn, komt het argument er altijd op neer dat je een kat niks kan leren.  Oh ja, want niks kunnen leren is een kenmerk van intelligentie.

Ik ken een hond die op een boerderij woont en op die boerderij woont ook een stel paarden. De hond weet dat de paarden het leuk vinden om andere paarden te zien, dus als hij in de verte andere paarden aan hoort komen, gaat hij zijn paarden waarschuwen. Jongens! Kom snel kijken! De hond weet ook dat zijn baas het leuk vindt oldtimer tractors te zien. Nieuwe trekkers zijn niet interessant, maar als er een oude aankomt, gaat hij de baas halen. Baas! Kom snel kijken!

Ik denk niet dat er veel andere diersoorten zijn die conclusies kunnen trekken over het soort tractors waar de baas voor gewaarschuwd moet worden.

Waarschijnlijk heeft de hond de reputatie van dommerd omdat ie alles gezellig vindt. Mensen die alles gezellig vinden worden vaak ook niet al te hoog ingeschat.

Maar goed: heb ik de aanval nodig om mijn liefde voor honden te verdedigen?
Mijn hond, Banjer, 10 jaar, vorig jaar uit het asiel gehaald, is mijn maatje. Ik kan met Banjer over straat lopen en hij kan dan even opkijken en oprecht naar me lachen: supertof dit, baas. En je kan dan bijna niets anders doen dan teruglachen en zeggen dat het inderdaad heel leuk is. Lopen met je kameraad.

En dan andere honden. Tim van mijn vriendin die juicht als ik kom (mijn vriendin heeft een feilloos talent om de stem van elke hond te pakken – Tim klinkt als een puber die de baard in de keel begint te krijgen en vindt dat ik zijn beste vriend ben, Banjer is een mietje en klinkt altijd een beetje recalcitrant als mijn vriendin er is), Deaf die auditief gehandicapt is en dat altijd als excuus gebruikt (zijn vaste uitspraak is ‘sorry hoor’ met de nooit hoorbare toeving ‘dat ik besta’), Lola de dikke pitbull in het park die heel uitbundig met Banjer speelt maar ook altijd één seconde bij mij komt kijken en dan heel hard HOI roept; en de oude Goldens. Mijn vriendin heeft een zwak voor Golden Retrievers, en dan het liefst de Goldens die mooi diepbruin zijn en een paar grijze haren rond de neus hebben – oude Goldens zouden de wereld moeten besturen met hun wijsheid en hun liefheid.

Als ik een hond zie en die hond ziet mij en hij groet me – dat doen ze, ze zeggen hoi, allemaal op hun eigen toon – dan heb ik het zwaar, want eigenlijk wil ik aaien, knuffelen, een kus op de neus drukken.

Dat doe ik niet.

Ik weet eigenlijk wel dat het raar is.  Misschien heb ik die aanval daarom nodig.
Ik weet eigenlijk wel dat André van Duin flauwe grapjes maakt. En ik hou ook van katten. Hoe katten zeggen dat ze je stom vinden maar dat je ze best mag aaien – dat is charmant. Maar ik begrijp mensen die honden niet het allerleukste vinden niet. Hoe ze hoi zeggen. En alles supertof vinden.

Geen reacties | Link | 14 januari 2015 | Categorie:

School bullies

One Day, I Will Die on Mars

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Why Read New Books?

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Underworld – Don Delillo

Neem geen schrijvers in uw vriendenkring. Schrijvers in uw vriendenkring hebben betekent: hun boeken moeten lezen. Die boeken hopen zich op, want ze komen allemaal tegelijk, weken vol presentaties in oktober en november, en dan liggen er weer 5, 6 boeken. Doe het niet.

15 jaar op de te-lezen-stapel

Op mijn te-lezen-stapel liggen Gustaaf P. en Philip H. nu een tijdje te zeuren, maar ik ben al maanden bezig in Underworld van Don Delillo. Op zich is dat a good thing, want ik heb dat boek al 15 jaar of langer op mijn te-lezen-stapel, en ik vind het een prestatie van mezelf dat ik zo’n boek dan toch nog pak. En wat blijkt: het is idioot goed.

800 pagina’s en steengoeie zinnen

Het heeft alleen wat problemen:

  • Het is meer dan 800 pagina’s dik
  • Iedere bladzijde staat vol met steengoeie zinnen.

Nu lijken dat luxeproblemen, want wat is er voor de lezer fijner dan een dik boek met goeie zinnen?
Nou, dat kan dus nog behoorlijk tegenvallen.

In een boek zitten

Als je al maanden een boek leest, wil je op een gegeven moment toch een beetje opschieten. Een boek waar je in zit (en ik zit erin) hoort bij een bepaalde periode, vind ik. Tijdens de vakantie zat ik heel erg in The Bone Clocks van David Mitchell, om maar een voorbeeld te noemen van inzitboek in combinatie met periode. Maandenlang in een boek zitten is, op een gegeven moment, een beetje slopend. Het is alsof je je vriendjes bankjesvoetbal ziet gaan spelen omdat ze verveeld zijn met verstoppertje, en jij zit nog achter de garage en je kan er pas vandaan als iemand je gebuut heeft.

450 bladzijden verder…

En opschieten in Underworld kan niet, door die goeie zinnen. Je kan niet door het boek snellen omdat je wil weten waar het heen gaat; de goeie zinnen maken het boek. Ik kan na 450 bladzijden nog steeds niet vertellen waar het over gaat.

Slopend.

Geen reacties | Link | 12 november 2014 | Categorie:

How Did Amazon End Up as Literary Enemy No. 1?

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Ons hele gesprek

De hond en ik liepen door het park. Het was donker en het regende.
Bah, regen, zei de hond.
Ja, vervelend hè, zei ik.
We hadden niet gezien dat er net een man langsfietste. Die man hoorde ons hele gesprek.

Geen reacties | Link | 4 november 2014 | Categorie:

Op repeat

We liepen door de nieuwe Albert Heijn in de Jan Evertsenstraat en we hoorden het weer: een idiote uitvoering van David Bowie’s Heroes, een soort dance-achtig iets, de zang door een schellige dame. Zo vaak kwamen we niet bij die Albert Heijn, en langer dan 10 minuten waren we er nooit binnen, dus de kans was dik dat je die Heroes zes keer aan moest horen als je een half dagje vakken aan het vullen was.

Muziek die uit luiheid herhaald wordt: ik kan er erg verdrietig van worden. Winkels die maar één cd hebben. Of een veel te korte playlist. Of gewoon luiheid; zet die rommel maar op repeat, niemand die het hoort. Ooit zwom ik regelmatig in het Sportfondsenbad dat toen nog achter het blok van de nieuwe Albert Heijn lag. Daar kwam veel te regelmatig Ain’t no shunshine when she’s gone van Bill Withers langs. Ik kan Bill Withers niet meer horen zonder aan dat trieste zwembad te denken.

Of nog erger: zo’n gebrek aan smaak dat de draaier niet doorheeft dat je een plaat vermoordt als je ‘m meer dat 600 keer achter elkaar draait. Ik heb een vakantie lang in de auto naast Ruud gezeten; Ruud reed en koos dus de muziek. Ik heb toen de cd van Postmen 628 keer gehoord. Vakkundig vermoord, dus.

Geen reacties | Link | 2 november 2014 | Categorie:

Set Your Thoughts Free – Hemingwrite

Geen reacties | Opgeslagen onder:

De keuze van de Volkskrant (2)

Ik moet even met de billen bloot, want sinds ik twee weken geleden zeurde dat de Volkskrant geen aandacht besteedde aan Gustaaf Peek en Joost de Vries, heeft de waarheid mijn geklaag ingehaald: Gustaaf is ondertussen besproken en Joost de Vries wordt in de krant van vandaag geinterviewd over zijn essaybundel (€).

Laten we het erop houden dat alle boekenbijlages dit weblog met angst en beven lezen.

Geen reacties | Link | 1 november 2014 | Categorie:

Hartklop

Ik ben trots, want Het Meisje heeft een mooi nieuw blog. En damn, wat zijn haar stukjes weer lekker geschreven.

Ga alles lezen op hartklop.

Het ontwerp van de site en de bouw en implementatie van WordPress en alles heb ik gedaan, de oude nerd. Het heel erg mooie logo is van vriend Michaël Dommershuijzen.

Geen reacties | Link | 24 oktober 2014 | Categorie:

Escape from Microsoft Word

Geen reacties | Opgeslagen onder:

This Week in Fiction: Tom Hanks – The New Yorker

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Alan Moore: I am in charge of this universe

Geen reacties | Opgeslagen onder:

De keuze van de Volkskrant

Eerst een disclaimer: Van dode mannen win je niet is genegeerd door de boekenredactie van de Volkskrant, tot er iets doms over gezegd kon worden, dus dit stukje is kinnesinne, rancune, noem maar op.

Maar het moet me toch van het hart: de vreemde keuze van de Volkskrant als het gaat om de keuze welke boeken er besproken worden irriteert me mateloos.

Vandaag staat Joost de Vries’ essaybundel in het ‘gesignaleerd’-hoekje, wat betekent dat het niet besproken gaat worden, terwijl het godverdee om een nieuw werk van de winnaar van de Gouden Uil gaat.

En vorige week ook al in het gesignaleerd-verdomhoekje: de nieuwe roman van Gustaaf Peek. Disclaimer nummer twee: Gustaaf is een vriend, dus ik let er extra hard op, maar potdomme, die jongen wordt uitzinnig geprezen in Parool en NRC en Groene Amsterdammer in de week van verschijnen, wat betekent dat Peek een naam is geworden om op te letten. En wat doet de Volkskrant? Signaleren.

Wat wordt er wel besproken? Het nieuwe houterige zinnen-staketsel van Kader Abdollah. Elke recensie die ik tot nu toe heb gezien ademde vooral: Kader Abdollah zou eigenlijk niet meer besproken moeten worden omdat ie slechte boeken schrijft die toch wel verkocht worden, en hij heeft een snor.

Lieve Volkskrant, realiseer je dat jullie degene zijn die de markt (een beetje) kunnen sturen. Belangrijke schrijvers bespreken, zoals Brouwers vandaag, dat is inderdaad jullie taak, maar schrijvers die die belangrijkheid verdienen (De Vries en Peek, en nee, ik heb het niet over mezelf) moeten besproken worden door jullie beste recensent. Dat is signaleren.


Nagekomen bericht: de Volkskrant luister naar me.

Geen reacties | Link | 18 oktober 2014 | Categorie:

Jongetjes die vrouwen haten

In de nrc.next van vandaag (16 oktober) staat een stuk over #gamergate (Blendle-link, een paar centen), maar potdorie, wat zijn ze laat. In mijn nieuwsbrief had ik op 7 september al een stuk geschreven. Zeven september! Ik plak het hieronder, en misschien niet alles is meer actueel, maar mijn ‘view’ op de zaak is hetzelfde.

Een shitstorm

Er is iets aan de hand waar u nog niets over hebt gezien of gehoord, in alle waarschijnlijkheid, maar toch is er iets groots bezig. Er is een shitstorm aan het razen door game-land.

Games zijn heel, heel lang het domein geweest van jongetjes. Jongetjes programmeerden vroeger zelf hun games in elkaar op hun Commodore 64 en daarna duurde het nog heel, heel lang voor ze seks hadden. Latere jongetjes kregen een game-console als ze lang genoeg zeurden, en omdat ze niet meer doorhadden dat er een wereld out there was, duurde het nog heel, heel lang voor ze seks hadden.

Dit is allemaal sterk overdreven, natuurlijk. Maar bij gamende jongetjes is er wel een demografische piek in het nerd-zijn.

Niks mis met nerd-zijn

Niks mis met nerd-zijn; ik ben er zelf één, en daarom kan ik uit eigen ervaring vertellen: vrouwen zijn duizend keer enger dan de diepste kerker die je in Diablo kan tegenkomen. Bij mij is dat uiteindelijk goed gekomen, maar bij heel veel nerds heeft die angst voor vrouwen plaatsgemaakt voor vrouwenhaat. Dat is een reactie die je vaker ziet bij de mensch: wat je vreest, ga je haten. Jij hebt geen seks, en dat kan jouw schuld niet zijn want weet ik veel, drogreden, dus het is de schuld van vrouwen.

De game-wereld is heel lang het domein geweest van die jongetjes. Maar zoals u weet is gamen niet meer voorbehouden aan jongetjes, want u gamet zelf ook, waarschijnlijk. U heeft een telefoon die betere games kan draaien dan de Commodore 64 ooit kon. En er is een 50% kans dat u een vrouw bent.

Vrouwen zijn onvermijdelijk

Games zijn een grotere industrie dan de filmbizniz tegenwoordig, dus het is ook nog eens onvermijdelijk dat er vrouwen meedraaien in die industrie.

Maar wat gebeurt er in die gameindustrie als een vrouw iets zegt, gewoon, iets? Ze krijgt tweets met teksten als I’ll drink your blood out of your cunt after I rip it open.

Lees ook het stuk van de Washington Post over Anita Sakeesian die uit haar huis is gevlucht.

Eindelijk volwassen? Neuh.

Ik heb eerder een stuk geschreven waarin ik zeg dat games volwassen zijn geworden; nu de gamers zelf nog. Ik kan me heel, heel moeilijk voorstellen dat de bedreigingen die de nerds doen ook daadwerkelijk uitgevoerd worden. Ik denk dat het een veel te grove en totaal idiote uiting van de onvolwassenheid van de gamers is. Maar aan de andere kant denk ik dat heel veel school-shooters in Amerikaland uit precies dezelfde demografische club als de gefrustreerde gamers komen (waarbij ik niet zeg dat mensen gaan schieten van games).

En wat is ‘#gamergate’ dan?

Ah, ‘gamergate’ is een apart geval, maar ook weer niet zo apart; het heeft ook gewoon met vrouwenhaat te maken. Ik kan dat allemaal in gaan tikken, maar gelukkig heeft vox.com het al voor mij gedaan. Later toegevoegd:  Dat nrc.next de boel nu op een hoop gooit, komt omdat ze zo laat zijn, verdulleme. ‘Niemand weet meer precies hoe het begon’ is slappe journalistiek.

Geen reacties | Link | 16 oktober 2014 | Categorie:

Chat Wars | n+1

Geen reacties | Opgeslagen onder:

The NSA and Me – The Intercept

Geen reacties | Opgeslagen onder: