van•den•b.com

weblog [het, de; o en m -s: een ~ bijhouden]
van
Walter van den Berg

John Cheever’s Ossining House for Sale

Zak geld over? U kunt John Cheevers huis kopen. Newsweek:

Anyone who thinks American suburbia is boring doesn’t know the Westchester County of John Cheever. She does not know the mysteries of Shady Hill, nor the sorrows of gin. He has not gone swimming with Neddy Merrill, nor taken the 5:48 home with Blake.

Meteen een mooie introductie op het werk van den oude meester. Nee, wacht, laat ik eerlijk zijn: Cheever is een schrijver die ik heel graag gelezen wil hebben. Zijn bundel verzamelde verhalen staat in mijn rijtje essentiële boeken, maar dat is een keiharde leugen — ik heb er hooguit twee verhalen in gelezen.

De link: John Cheever’s Ossining House for Sale.

Opgeslagen onder:

Week 810

That night, I worked on my hobby game project Sato, but didn’t make a lot of progress.

Gamesjournalist en vriend Niels ‘t Hooft houdt iedere week braaf zijn weeknotes bij: hij schrijft elke week op wat ie voor werk heeft gedaan, en ik lees dat braaf, iedere week. Het is een (voor mij) hypnotyserende opsomming; ik vind het kunst. Niels wist nog niet dat ie kunst maakt, denk ik.

De link: Week 810 · Nielsthooft.com · Hybrid writer / video game romantic.

Opgeslagen onder:

De Groene leest The New Yorker

De Groene:

The New Yorker viert de lancering van haar nieuwe site met een groot cadeau: tijdelijke openstelling van haar schatrijke archief. Wij selecteerden vijf verhalen die de klasse en variatie van dit tijdschrift laten zien, stukken die ons bijbleven en inspireerden. Lees de verhalen deze zomer; het archief sluit weer in de herfst.

De link: De Groene leest The New Yorker: de beste verhalen die je deze zomer gratis kunt lezen – De Groene Amsterdammer.

Opgeslagen onder:

Hondenjaren

Ik heb een methode gevonden om in de tijd te reizen. Mijn ouders zijn allebei dood, en ik ga terug om ze te overtuigen dat ze moeten stoppen met roken. Ik heb mijn eerste tijdreis net achter de rug, en ik ga alles documenteren op hondenjaren.nl.

Ik ben het eerste verslag aan het uittypen. Ik heb het gevonden op handgeschreven briefjes, op de plek waar ik het in 1978 heb achtergelaten. De verrassing was toch groter dan ik verwachtte: het was dus echt gebeurd.

Eerste zinnen

Dit zijn de eerste zinnen van het verslag uit 1978:

Ik durf mijn ogen niet meteen open te doen. Ik probeer me eerst bewust te worden van het lichaam waar ik in zit. Het is… kort. Ik ben een man van twee meter maar nu ben ik kort. Ik denk na over wat er straks gaat gebeuren.
Ik ga mijn ouders zien, levend, en dat gaat een schok zijn, maar zij zien een joch dat ze de dag daarvoor hebben ingestopt. Het is zaak zo normaal mogelijk over te komen. Ik haal diep adem, tel van drie naar één, en open dan mijn ogen.

De slaapkamer is groot en heeft wit-groen behang. Of groot: ik moet me realiseren dat mijn perspectief zich aanpast aan mijn lengte. Het behang moet betekenen dat ik in Nijmegen ben. We hebben twee of drie jaar in Nijmegen gewoond; binnengekomen in de eerste klas van de lagere school, terug naar Amsterdam in de derde klas.

Ik zwaai mijn benen uit het hoge bed, het scheepsbed dat we bij de Miro hebben gekocht, spaanplaat beplakt met vurenhout fineer en moet een lach onderdrukken. Het zijn de jaren 70 en mijn benen zijn belachelijk kort. Ik duw mezelf van het bed en ik ga staan en val meteen om: mijn zwaartepunt zit lager, het voelt alsof er zakken grind aan mijn knieën hangen. Ik lach weer. Ik heb in de tijd gereisd en ik ben een kind.

Bijna

Ik heb het eerste verslag bijna klaar. Tot die tijd: schrijf u in voor de nieuwsbrief . U bent de eerste die het hoort als 1978 online staat.

Link | 22 juli 2014 | Categorie:

Bij Hard Gras: Begrip

Ik heb een piepklein stukje bij Hard Gras ingeleverd, over Het Meisje dat meeleefde met mijn WK-beleving.
Lees het bij Hard Gras.

Opgeslagen onder:

Nieuw op dit weblog

Wat volgt zal de meesten van u aan de reet roesten, maar ik wil het wel verteld hebben voor de volledigheid: ik ben overgestapt op WordPress.

WordPress is het nieuwe content management systeem (cms) achter dit weblog. Uitleg voor de leek: vrijwel iedere website die u tegenkomt op het wereldwijdewebje wordt gevuld via een cms. De vuller van de website (in dit geval: ik, in het geval van nu.nl, om maar een site te noemen die u kent: iemand van de redactie) logt in op een speciale pagina van de website en tikt daar een stukje. Zo’n cms ziet er min of meer uit als Microsoft Word met een hele zwik extra opties om een berichtje op de website op de juiste plek te krijgen.

Wat was er eerst en waarom de overstap?

Vandenb.com heeft jarenlang gedraaid op Pivotx. Ik ben ooit in 1999 of 2000 begonnen met handgeklopte html, daarna ontdekte ik blogger.com, en Pivotx begon als een reactiescriptje op mijn blogger-blog, in elkaar gezet door Bob den Otter. Bob was al bezig een volwaardig cms te bouwen van dat beginnetje, en toen het kon, ben ik op Pivotx overgestapt. Maar je kan de vooruitgang niet stoppen: Bob was ongelukkig over de kathedraal die Pivotx was geworden en begon een nieuw project: Bolt. Bolt is absoluut een kunstwerkje, maar het was te lean voor wat ik wilde met vandenb.com. Dus daarom de overstap naar WordPress, waar een enorme hoeveelheid gebruikers en slimme nerds ervoor hebben gezorgd dat alles wat ik wil al beschikbaar is.

Wat is er nieuw: nog hippere urls

Wat ik tot nog toe anders heb is nog niet heel spectaculair, maar ik ben rustig bezig alles uit te bouwen. De site staat, alles werkt, en nu komt het potje lak tevoorschijn om de boel te laten glimmen.

In ieder geval nieuw: nog hippere urls. De url van dit postje is opgebouwd uit: vandenb.com/ [de basis] /meta/ [de categorie waar het postje woont] /nieuw-op-dit-weblog/ [de titel]. Ik hou daarvan. Het woord ‘meta’ zegt de toevallige bezoeker niet veel, maar in het geval van een postje als vandenb.com/games/eindelijk-volwassen/ kan de lezer (en Google) bedenken dat het best wel eens een postje over spelletjes kan zijn.

Verder: gerelateerde postjes

Ook nieuw: gerelateerde postjes. Kijk bij dit postje onderaan en je ziet een blokje met postjes die ook interessant zouden kunnen zijn als je verder wil lezen.

En: Disqus

Onder aan de individuele pagina van dit postje (dus niet op de homepage) staat een blokje van Disqus. Dat is een reactiesysteem dat min of meer losstaat van het weblog. De originele reacties op vandenb.com zijn verzwolgen door de digitale golven van de vooruitgang. Nou ja, ik heb ze nog wel in een flinke verzameling flat files, maar met de export van Pivotx naar WordPress kreeg ik de reacties niet mee, helaas. Ik weet ook niet of de autonome reactie op een weblog zoals dit nog toekomst heeft; als ik een linkje plaats op Facebook naar een stukje, komen vrijwel alle reacties onder dat Facebooklinkje te staan. Met Disqus kan je reageren met Facbook-inlog, maar ook via Twitter of Google Plus.

Verder

Verder zijn er voor mij een paar dingen makkelijker geworden die u niet direct aan de voorkant ziet. Vooral de vrijheid om zelf iets slims te bouwen in PHP (de scripttaal waarin de WordPress-templates zijn gemaakt) gaat ooit nog van pas komen. Ik wil iets slims scripten waarbij de hoeveelheid postjes op de voorpagina afhankelijk is van de lengte van de postjes. Bij vier lange postjes: toon vier postjes. Als er vier korte postjes (kale links naar iets leuks met een commentaar van 1 regel, bijvoorbeeld) doorheen zwerven: toon acht postjes. En met WordPress weet je het nooit: het zou zomaar al eens gebouwd kunnen zijn.

Link | 11 juli 2014 | Categorie:

Planeet vandenb, wk-editie

1.

Ik heb al een paar dagen Don’t Speak van No Doubt in mijn hoofd. Dat is een kutliedje, maar het gaat niet weg, omdat ik aan voetbal denk. Er is een WK bezig. We kunnen wereldkampioen worden, en dat komt door Louis van Gaal. En dat liedje zit altijd in mijn hoofd als ik aan Louis denk. Toen Louis afscheid nam bij Ajax, werd dat gedraaid, omdat hij het geen kutliedje vond, denk ik.

Nu kunnen we wereldkampioen worden, en ik heb een kutliedje in mijn hoofd.

2.

WK-finale, 1978Ik zag de aflevering van Andere Tijden Sport, over het WK van 78. Ik werd een beetje angstig met terugwerkende kracht door de tv-beelden uit die tijd; hoe kon je zo behoorlijk een wedstrijd volgen? En: hoe moest je tv kijken zonder grappen te maken op Twitter? Maar ja: mensen wisten niet beter.

3.

In 1978 was ik 8, of nog net niet, en ik heb een herinnering: ergens kon je munten verzamelen met de beeltenissen van de spelers (ik geloof dat ik een Kees Kist had, maar ik weet niet of dat klopt) en tijdens de finale stonden mijn zus, een buurjongen en ik op de galerij van onze flat naar de lege straten te kijken. Ik hield niet van voetbal. De eerste WK-finale die ik bewust mee had kunnen maken en ik vond mijn vader maar een rare man, dat ie zich zo op kon winden van 22 mannen die achter een bal aanrenden.

4.

Ik kan me nu heel, heel erg opwinden over 22 man die achter een bal aanrennen.

Link | 8 juli 2014 | Categorie:

Het verplichte testpostje

Dit is het verplichte testpostje. Ik heb de boel omgebouwd naar WordPress, en ik wil even kijken of de feed doet wat ie moet doen.

Link | 7 juli 2014 | Categorie:

When We Read Fiction, How Relevant Is the Author’s Biography?

In de New York Times:

Applying the writer’s biography to one’s reading of a novel strikes me as less a matter of cheating or impurity than an additional, incidental pleasure: Ah, I know where that came from.

De link When We Read Fiction, How Relevant Is the Author’s Biography? – NYTimes.com.

Opgeslagen onder:

Oud op internet

Beeld: Au RevoirIn de coffeecompany op het Spui stonden twee jongens achter de toonbank. “Kijk”, zei de ene met de baard, “allemaal snapchats.” Hij vertelde verhalen over een schoolfeest, en hij illustreerde ze met snapchats op zijn telefoon (“kijk, er was een doedelzak”). Ik was at a loss; Snapchat was toch een app waarmee je elkaar tekst en foto’s kon versturen die dan onmiddellijk weer verdwenen? Dat had ik er althans over gelezen – ik heb snapchat verder volkomen genegeerd.

Ik ben namelijk een oude man op Het Internet.

Lees verder op Bright Ideas.

Link | 9 juni 2014 | Categorie:

Het worstelen en het klapstoeltje

In de metro naar Ahoy zaten twee jongens. Nummer 1 had thuis een wapenverzameling, en nummer 2 had thuis een altaartje ingericht voor nummer 1. Enge jongens. Rotterdammers, dacht ik, op weg naar een schietbaan (camouflagebroeken, en nummer 1 droeg handschoenen met rubber stroken op de knokkels bij zijn zwarte t-shirt), maar ze stapten ook uit waar mijn neefje en ik uitstapten: ze gingen naar het worstelen.

Toen Sky Channel nog op de kabel zat

Het worstelen: toen ik 13, 14 was en Sky Channel nog op de kabel zat, kwamen elke vrijdag of zaterdag alle helden van de World Wrestling Federation op tv. Hulk Hogan was de bekendste, maar die was zo bijzonder dat ze ‘m bewaarden voor speciale gelegenheden; André the Giant, The Iron Sheik, Rowdy Roddy Piper die later schreeuwend blenders ging verkopen bij Tell Sell — helden. De WWF bestaat nog steeds, maar er is een E gekomen op de plek van de F om verwarring met andere organisaties te voorkomen.

Mijn neefje bleek groot fan te zijn van de helden van nu, en die helden zouden naar Nederland komen. Het Meisje kwam met het idee dat ik hem mee moest nemen als verjaardagscadeau. Mijn neefje was er bijzonder blij mee. En ik verwachtte een opkomst van stellen zoals wij: mannen die hun zonen of hun neefjes meenamen. Maar toen we het plein voor Ahoy opliepen, bleek de verzameling gekkies zoals ik ze in de metro opgemerkt had, groter dan de hoeveelheid kinderen die met vaders of ooms meegingen.

Net zo gespierd als je helden

Duitse gekkies, gevonden op de.wwe.comIk zag diverse mannen die heel graag net zo gespierd wilden zijn als de helden in de ring, en daar deden ze hun best voor, maar ik zag bij meerdere van die mannen in de ogen dat het eigenlijk jongetjes waren die er nog wel voor zouden zorgen dat mensen niet meer om ze zouden lachen.
En in de rij voor de patat zag ik een man die ouder was dan ik met een duur leren jack met een embleem van een van de worstelaars groot op de rug. Zijn vrouw stond naast hem, en ze hadden geen kind bij zich.
Bijzonder.

Maar het worstelen! Het worstelen bleek nog als vanouds. Er waren goeieriken en er waren slechteriken, en het enige dat je hoefde te doen om ze te herkennen was luisteren naar het publiek: werd er gejuicht of werd er gejoeld?
En het spektakel: natuurlijk werd er bij elke voorzichtige vuistslag ook op de vloer van de ring gestampt, maar de sprongen van de touwen waren hoog, de backbreakers moesten goed afgesproken zijn, want ze zagen er overtuigend uit.
Mijn neefje liet zachte oeh’s en ah’s horen, en hij balde zijn vuistje als een van zijn helden een wedstrijd had gewonnen. En ergens tijdens een wedstrijd stapte een van de worstelaars buiten de ring en pakte hij een gereedstaand klapstoeltje (and the crowd goes wild!) om daar zijn tegenstander mee te bewerken. Het klapstoeltje bleek nog steeds een iconisch en onmisbaar attribuut bij het showworstelen te zijn. Ik genoot, en mijn neefje ook.

Trotse tijger

Toen ik nog een keer in de rij ging staan voor een hotdog, stond er voor mij een volwassen man die zijn gezicht had beschilderd alsof het koninginnedag was en hij een kraampje had gevonden waar het schildertje van dienst nog niet zo veel had geoefend op de tijger die hij met trots droeg.
Ik ging terug naar onze plekken met twee hotdogs, en m’n neefje vertelde wat er in de tussentijd was gebeurd.
Mooi, zei ik, cool hoor.

Op de terugweg in de metro ging m’n neefje zitten naast een man voor wie de helden die hij net had aanschouwd belangrijker waren dan er een beetje behapbaar uitzien voor zoiets onbelangrijks als, zeg, de wereld.
Vond je het leuk? vroeg ik mijn neefje.
Ik vond het kapot leuk, zei hij.
Ik keek nog even naar de man die naast hem zat en besloot dat ik mijn neefje tot zijn zestiende zou geven om het worstelen kapot leuk te blijven vinden.

Link | 26 mei 2014 | Categorie:

Kieft

Ik heb Wim Kieft ooit een hand gegeven; iemand stelde me aan hem voor en ik deed of het de normaalste zaak van de wereld was, Wim Kieft een hand geven. Maar hij was een held voor me omdat ik me een bepaalde reportage herinnerde, in de periode dat Barend en Van Dorp voor Nieuwe Revu schreven – in die reportage vertelde Kieft dat hij boeken was gaan lezen toen hij bij Bordeaux zat. Nederlandse literatuur, echte boeken.

gevonden op http://www.voetbalstats.nl/listlandnedxi.php?landid=24En er was natuurlijk 1988. Dat ene buitenspeldoelpunt tegen Ierland, waardoor Nederland in het toernooi bleef, waardoor Nederland West-Duitsland kon verslaan en uiteindelijk, in West-Duitsland, Europees kampioen kon worden.

Het Meisje werkt in een café, en Wim Kieft komt af en toe gehaast binnen in dat café. Ik heb hem er twee of drie keer binnen zien komen en weer weg zien gaan, en Het Meisje kwam dan bij me staan terwijl ik hem nakeek. Kieft is niet per se een fijne klant; hij bestelt kortaf, haastig, maar ik zei tegen Het Meisje dat ze hem dat niet kwalijk mag nemen.

Ik zei dat hij niet alleen belangrijk was geweest voor het voetbal; hij was ook belangrijk geweest voor de Nederlandse geschiedenis, voor de verwerking van die geschiedenis.
Tot 1988 haatten heel veel Nederlanders De Duitser. Duitsers waren nog steeds moffen; ze waren arrogant en ze moesten onze fietsen teruggeven.

Maar ik heb het woord ‘moffen’ al heel lang niet meer gehoord.

Natuurlijk, zei ik tegen Het Meisje: het is niet alleen voetbal. Het is de EU, de welvarendheid, de hipheid van Berlijn. Maar 1988, het winnen van De Duitser, was het laatste zetje dat nodig was om een trauma te verwerken. Duitsers kregen na 1988 de gelegenheid normale mensen te worden. Het WK in 1990, het spuugincident met Frank Rijkaard (held!), was nog een kleine piek van Duitserhaat, maar dat voelde anders: we hadden een hekel aan Lothar Matthäus, aan Rudi Völler. We waren niet meer overtuigd van onze algemene Duitserhaat.

Ik heb geen hekel meer aan Duitsers. Ik vertelde Het Meisje dat ik een normale onschuldige hekel aan Duitsers als kind mee had gekregen, en nu worden er geen kinderen meer opgevoed met die hekel. Dat komt door Wim Kieft, zei ik.

Ik wist dat ik overdreef, maar ik vond dat hij mijn overdrijving verdiende. Van Basten won de wedstrijd tegen Duitsland. Maar Wim Kieft maakte die wedstrijd mogelijk. En hij las boeken.

Link | 20 mei 2014 | Categorie:

Eerder


Kijken hoe andere mensen gamen

Het gerucht gaat dat YouTube 1 miljard dollar betaalt voor Twitch.tv. Wat kan je op Twitch? Kijken hoe andere mensen gamen.

Lees verder | 19 mei 2014

Een kok in een vieze keuken

Plotseling voelde het gek, met miljoenen mensen tegelijk meegaan in de fantasie van één enkele man. Over de fantasie en suspension of disbelief.

Lees verder | 18 mei 2014

Wanstaltig dronken

Een cursiefje dat reclame maakt.

Lees verder | 14 mei 2014

De goeie stukjes