van•den•b.com

weblog [het, de; o en m -s: een ~ bijhouden]
van
Walter van den Berg

T by sferik

Nerdig! En misschien wel handig, ooit.

A command-line power tool for Twitter.

De link: T by sferik.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

This is Phil Fish

Ooit, in een ver verleden, was dit weblog hot en kwamen er veel mensen en alleen al daarom deden sommige mensen heel vervelend. De video achter de link gaat over dat verschijnsel, soort van.
Verder gaat het over Phil Fish, en ik vind Phil mateloos fascinerend. En cool.

Using Phil Fish, the person responsible for critically acclaimed indie game Fez, this video by Ian Danskin explores what it means to be internet famous, something everyone who writes/creates/posts/tweets online has experienced to some extent.

De link: This is Phil Fish.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Haaksbergen, o the thrill of it all » Thomas van Aalten

Collega Thomas van Aalten heeft een goed stuk geschreven over de monstertruck in Haaksbergen. Ik heb een dag lopen nadenken over de decadentie van het hele gebeuren, over de domheid die eraan vastzit, maar ik kwam er niet uit. Natuurlijk vinden kinderen het geweldig om te zien, maar de volwassen mannen die zo’n spektakel opzetten — dan ben je toch een volslagen idioot als je je daarmee bezighoudt?

Er kan beter een Onderzoeksraad voor Krankzinnigheid en Absurdisme worden ingesteld. Op een gemiddeld stads- of dorpsplein zie je hooguit wat banale uitingen vol klederdracht, talentenjachten, kaasdragers, springkussens, slechte clowns of verregend beachvolleybal. Maar er zijn kennelijk ook evenementen met monstertrucks. Die over auto’s heen rijden. Ze bestaan (niet perse alleen in Haaksbergen), inwoners van een betrekkelijk welvarend land die evenementen als dit wel normaal vinden, en een opera maar een ingewikkelde verkwisting.

De link: Haaksbergen, o the thrill of it all » Thomas van Aalten.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

JOS-dagen

Toen ik in de Chasséstraat woonde, had ik een buurjongen die vertelde dat hij eerste keeper bij JOS was. Ik heb toen een cassettebandje van de Nits thuis gehaald (de blauwe of de rode van Urk, dat weet ik niet meer), en we zijn in zijn auto gaan zitten en ik liet hem J.O.S. Days horen. Hij knikte alleen maar, vond het duidelijk moeilijk gedoe en begreep niet wat het met hem te maken had.

Gisteren werd de stadsderby JOS – Ajax gespeeld, voor de KNVB-beker, uitslag een verrassende 0-9. Iwan Tol is voor de Volkskrant met Henk Hofstede naar de velden van JOS gegaan (Blendle, 25 cent) om herinneringen op te halen aan zijn JOS-tijd, die welgeteld één proefwedstrijd duurde. Hofstede is zanger van de Nits, en J.O.S Days was een hit in 1987.

Uit het stuk van Iwan Tol:
Toen JOS in 2010 90 jaar bestond, werd Hofstede gevraagd nog eens J.O.S. Days te spelen. Hij was geprogrammeerd tussen Gerard Joling en Peter Beense. ‘Prachtig toch?’, zegt hij lachend. ‘J.O.S. Days is geen meezinger, dat weet ik ook wel. Maar het is een misverstand dat wij intellectuele muziek maken. Ik kom uit deze buurt. Kijk om je heen, wat je ziet is wat je krijgt. Dit is geen Aerdenhout.’

Dat is een malle redenering van ome Henk, want de Nits maken wel degelijk intellectuele muziek. Dat je zelf uit een volkswijk komt, doet daar niets aan af. Ik heb die denkfout zelf heul lang gemaakt: ik ben een gewone jongen uit Osdorp, ik hoor niet bij de mensen die boeken schrijven. Maar ik schrijf boeken, dus ik hoor per definitie bij de mensen die boeken schrijven.

Ontkennen dat je intellectueel bent is koketteren met je afkomst, maar die afkomst zegt alleen dat je weet waar je vandaan komt, niet dat je voelt waar je vandaan komt. Henk Hofstede is slim genoeg om — ik gooi er even een makkelijk voorbeeld in — te weten dat zwarte piet racisme is, waar de mensen uit de buurt waar je ziet wat je krijgt vinden dat het een kinderfeest is waar de intellectuelen met hun poten vanaf moeten blijven.

Gewoon blij zijn dat je hebt doorgeleerd, Henk, en trots zijn op de dingen die je maakt.

Geen reacties | Link | 25 september 2014 | Categorie:

Friday Night Lights

Geen reacties | Opgeslagen onder:

How Gangs Took Over Prisons – The Atlantic

Geen reacties | Opgeslagen onder:

“I’m leaving Mojang”

Notch, de bedenker van Minecraft, stopt bij het bedrijf dat hij heel, heel groot heeft gemaakt. Mojang is onlangs overgenomen door Microsoft, en Notch gaat terug naar de basis: lekker kleine games maken en gillend wegrennen als die kleine games groot dreigen te worden.

It’s not about the money. It’s about my sanity.

De link: I’m leaving Mojang | notch.net.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Longlist/tiplijst AKO-prijs

Van dode mannen win je niet, mijn laatste roman, staat op de longlist/tiplijst van de AKO Literatuurprijs. De shortlist wordt eind september bekend gemaakt. Zou heel cool zijn als ik dáár ook op zou staan, maar dit vind ik al een behoorlijke erkenning.

Geen reacties | Link | 13 september 2014 | Categorie:

Dat soort schrijver

Geen reacties | Opgeslagen onder:

The daily harassment of women in the game industry

Games mogen dan wel ‘volwassen’ zijn geworden, maar die wereld is nog steeds het domein van misogyne idioten. Die misogynie is — denk ik — geboren uit angst voor vrouwen, maar dat maakt de idioten niet minder eng.

If you are a woman working in the games industry, especially in a public way, you’re going to experience harassment. I imagine telling my 12-year-old self that fulfilling my dream of making games would lead to constant threats. Would she still do it? Would any woman?

De link: No skin thick enough: The daily harassment of women in the game industry | Polygon.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Een standaard groen tennisballetje

We waren gaan zitten, en toen we allemaal zaten, zei de man die bij de vergadering was aangesloten dat we moesten gaan staan.
Hij had een balletje meegenomen. Een standaard groen tennisballetje. Ik weet niet of de standaardheid van het balletje een betekenis had, maar het had me niets verbaasd. De man die bij de vergadering was aangesloten straalde een en al betekenis uit.
We gingen staan, en hij zei dat we misschien maar even weg moesten bij de tafel. Dat was inderdaad niet onverstandig; sinds ik bij de nieuwe afdeling zit, zijn de vergaderingen een stuk luxer, en deze keer stonden er kannen met jus op tafel, en er stonden glazen op pootjes bij. Glazen op pootjes en tennisballetjes zijn geen vrienden van elkaar.
Hij vertelde met het balletje in zijn handen wat de bedoeling was: we moesten elkaar het balletje toewerpen, en degene die het balletje had, moest met één woord duidelijk maakte wat hij of zij verwachtte van deze vergadering.
Er raasde even een lichte paniek door mijn lichaam, want ik had het vergaderverzoek geaccepteerd zonder verder naar de bedoeling van de vergadering te kijken. Dat is hoe ik rol, namelijk. Ik verwachtte dus helemaal niets, en dat was vast niet heel erg done om te zeggen als het balletje in je bezit was: ‘niets!’
Gelukkig was ik niet de eerste die het balletje kreeg.
De eerste die het balletje kreeg, riep: inspiratie!
Het balletje ging naar een redelijk willekeurig volgende persoon, en die zei enthousiast: kennis!
Daarna was er iemand die vol verve zei: passie!
Toen ging het balletje naar mij en ik zei: ik hoop dat ik dit ooit normaal ga vinden!
Maar ik denk dat ik eigenlijk bedoelde: ik hoop dat ik dit nooit normaal ga vinden.

Geen reacties | Link | 4 september 2014 | Categorie:

David Mitchell over The Bone Clocks

David Mitchell is een man naar mijn hart:

One of the pleasures of hanging out with Mitchell is that he is, by self-identification, many kinds of nerd—a Star Trek nerd, a Doctor Who nerd, a map nerd, a taxonomy nerd, a tea nerd, a word nerd, and, for good measure, what you might call a nerd nerd: an enthusiast of nerdery of all kinds.

Ik heb The Bone Clocks op vakantie gelezen en potdomme, wat een heerlijk boek. Af en toe schiet het uit de bocht, maar dat is Mitchell heel erg te vergeven.

De link: David Mitchell on His New Book The Bone Clocks — Vulture.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Oninteressant Star Wars-nieuws

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Maak piet-zijn een erebaan

Bovendien moet Zwarte Piet zijn vermomming behouden. “Als mensen zeggen: hé, dat is Ome Jan, dan is de lol eraf.”

Vandaag in NRC (naast dingen die echt belangrijk zijn) weer een stuk over zwarte piet. Ja, het is 15 augustus. De quote uit dat stuk is een uitspraak van burgemeester Van der Laan.

NRC, 15 augustus 2014

NRC, 15 augustus 2014

Als mensen zeggen. Ik dacht dat het om de kinderen ging, althans, volgens de hardste roepers. De ‘mensen’ (volwassenen) die Ome Jan niet willen herkennen, moeten zich eindelijk eens echt in kinderen gaan verplaatsen. Kinderen zijn te jong om tradities te kennen, dus er is geen enkel beletsel om nieuwe tradities in te voeren.

Mijn oplossing voor het Ome-Jan-herkennen-probleem: geef Ome Jan een diploma, ondertekend door Sinterklaas. Ome Jan laat dat diploma in mei of juni aan zijn neefjes en nichtjes zien, en hij vertelt dat ie al hard aan het oefenen is met schoorsteenklimmen. In december zien zijn neefjes en nichtjes hem in de optocht, gekleed in een mooi kostuum, zwarte vegen over zijn gezicht van het roet, en trots dat ze zullen zijn.

Maak piet-zijn een erebaan. En geef ome Kenneth en tante Fatima ook meteen zo’n diploma.

Geen reacties | Link | 15 augustus 2014 | Categorie:

Beaver Brook School – “Learn Wild”

Geen reacties | Opgeslagen onder:

How to Be Polite, van Paul Ford

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Als je twee dagen lang alles ‘liket’

Beangstigend verslag.

After checking in and liking a bunch of stuff over the course of an hour, there were no human beings in my feed anymore. It became about brands and messaging, rather than humans with messages.

De link: I Liked Everything I Saw on Facebook for Two Days. Here’s What It Did to Me | Gadget Lab | WIRED.

Geen reacties | Opgeslagen onder:

‘Fucking say something’

Geen reacties | Opgeslagen onder:

Dit is een leuke tweet

Geen reacties | Link | 12 augustus 2014 | Categorie:

Fiction Podcast: Tim Parks Reads Peter Stamm

Geen reacties | Opgeslagen onder: