Nice
De verhaallijn voor het gevreesde tweede boek (dat hoor je tenminste altijd, dat het tweede boek zo moeilijk zou zijn) is me langzaam duidelijk aan het worden. Zo klinkt het net of uit de hemelen op me neerdaalt, goddelijke inspiratie en alles, maar het is meer een idee dat een ander idee aanzwengelt.
Ik heb in ieder geval een dikke aanzet voor een goed verhaal, met een (niet schrikken) plot.
Misschien dat het daar al misgaat, maar goed, dan bent u er in ieder geval getuige van geweest.
Saskia is ook aan het schrijven. Behalve haar gedichten schrijft ze ook proza, en voor haar project heeft ze een soundtrack in elkaar gezet. Een cd met liedjes die de juiste sfeer aangeven.
Ik heb van het weekend ook geschreven met muziek, of althans een poging gewaagd. Ik zette mijn Winamp open, sleepte er wat liedjes naartoe, en hup.
Dat bleek bij mij dus niet te werken. Of misschien iets te goed. Want ik draaide 1979 van de Smashing Pumpkins en ik wilde een melancholieke zomerse sfeer in het verhaal hebben, en ik draaide A Love Supreme van John Coltrane en ik wilde regen — bakken vol met regen.
Hier even een zijsprong: dat u niet denkt dat mijn harde schijf vol met djezzz staat, hoor. Ik heb John Coltrane ooit een keer gedownload omdat ik het tegenkwam en ik herkende de naam en titel uit Bullet the Blue Sky van U2.
Ik vind het mooi, maar ik moest even doorbijten; ik kan lastig naar djezzz luisteren zonder aan The Fast Show te denken. Nice, zoals het personage dat een djezzzprogramma presenteert altijd zegt. Nice.
En een sprong terug naar het eigenlijke onderwerp: ik zit nu op mijn (voorlopig) grootste hobbel. Ik weet niet wat voor sfeer ik in het verhaal moet stoppen.
Nou ja — alsof u dat boeit.
Gaat u rustig verder met waar u mee bezig was. Move along. Nothing to see here.