Planeet vandenb

1.

We zijn terug hoor! Parijs was mooi, maar er zouden iets minder toeristen rond moeten lopen (ja, ik ben me ervan bewust dat ik toerist was) en Fransen zijn ook niet echt leuk. Ik bedoel: we hadden op de laatste dag een ober die onze vorken van een afstandje op tafel gooide. Maar goed: we hebben het fijn gehad.
Foto's staan hier.

Qua tips (dank daarvoor nog) zijn we naar het Palais de Tokyo geweest, en dat was inderdaad heel erg de moeite waard. We hadden de Mona Lisa zien hangen (een postzegel in een zaal vol met toeristen) in het Louvre, maar we waren veel meer onder de indruk van de dingen die we in het Palais zagen. En Robin had een esp-moment: vlak voor we er naar binnen gingen, zei ze dat ze het gevoel had dat ze aan het schrikken gemaakt zou worden, en dat klopte: er stond een apparaat dat glazen bollen tegen een stalen plaat schoot, onregelmatig, en schrikken was de bedoeling.

We zaten in een leuk appartement, een soort bed and breakfast zonder breakfast, omdat we ontbijten bij de uitbater zo pijnlijk vinden -- gelukkig wist deze uitbater het ook pijnlijk te maken door ons in steenkolenengels uit te nodigen voor een kopje koffie. Wat we geweigerd hebben. Verdikkie, we gaan niet een uur besteden aan iets dat die man zelf ook niet wil.

2.

Vanochtend zag ik een auto een zijstraat uitkomen met een volle vuilniszak op z'n dak. Ik kan daar slecht tegen. Ik wou dat ik iemand was die daar hard om kon lachen.

3.

Ik heb mijn eerste generatie iPhone gpwnd en nu staat er de 2.0 software op jeej! Ik ben trots dat het me gelukt is en blij ook, want oh het is fijn.

4.

Ik moest nog iets vertellen maar ik ben vergeten wat.

5.

Door Robin ben ik Friends leuk gaan vinden, en ik ben er zelfs een beetje verslaafd aan geraakt. Nu probeer ik seizoen 9 down te loaden van tvtorrents.com, maar omdat het een serie voor mietjes is, seed bijna niemand 'm. Sjies.
Wat wel meteen binnenkwam (want een serie voor echte mannen) is Generation Kill. Van de makers van The Wire.

Alleen naar Slagharen

Ik ben gisteren naar Slagharen geweest. Alleen.
Waar ik het meest tegenopzag, was een kaartje kopen: hallo, één volwassene alstublieft.
Gelukkig liep het allemaal iets anders: hoewel ik graag incognito wilde gaan, moest ik een jongen bij het hek iets vragen (ik zag geen kassa, alleen een loket met 'inschrijven' en ik wilde me nergens voor inschrijven), en toen verklapte ik per ongeluk dat ik een stukje voor de krant moest schrijven.

De jongen sleurde me daarna naar een infobalie en de infobalie belde weer een communicatiemiepje en het communicatiemiepje vond weer dat ik me van te voren had moeten melden zodat ze iemand hadden kunnen regelen om een rondleiding te geven.

Maar ik wilde helemaal geen rondleiding. Ik wilde gewoon kijken. Gelukkig mocht ik dat.

De NRC Next had mij en Jowi Schmitz gevraagd terug te gaan naar vakantiebestemmingen uit onze jeugd en er een serie stukken over te schrijven.
Ik ben naar Wijk aan Zee geweest, Valkenburg, ik ben op kinderkamp naar de Kennemerduinen gegaan, ik heb mijn oude camping in Wijchen bezocht, ik heb een poging gewaagd Malmedy in de Ardennen te bereiken, ik ben met Robin naar de Beekse Bergen geweest als wildcard (zij heeft daar ooit in een huisje gezeten), en ik ben naar het midden van de afsluitdijk gegaan. Slagharen was de afsluiter.

En ja: het was zo triest als ik verwachtte.

Voor een lekkere portie vandenb-somberte (alleen het kinderkamp was veel leuker dan ik verwachtte) en een serie mooie verhalen van Jowi, lees vanaf maandag drie weken de NRC Next.

Omdat ik zo hard heb gewerkt, gaan we nu op een mini-vakantie. Banjer gaat uit logeren (dankjulliewel, Eva en Daniël), en Robin en ik hebben in Parijs een bed-and-breakfast zonder breakfast gevonden, precies zoals we het willen.
Iemand nog tips voor dingen die we moeten zien en doen? Beyond the obvious, natuurlijk. Dank vast. U bent geweldig.

Pogo

Een stukje waar ik mijn best op heb gedaan op het weblog van Lowlands.

Haaks

Het ging zo: ik moest plotseling een trein halen, dus ik fietste naar het station. En dan hard. En vlak bij het station was een meute toeristen aan het fietsen op MacBikes. En die meute dacht, net als elke meute dat doet, dat ze onkwetsbaar was.

Maar ja: ik had haast. Ik stond op het punt een trein te missen and things would get complicated.
Ik zou de meute gaan kruisen. Haaks. Dus ik belde, en ik zag bovendien een gat in de meute. Tussen toerist 21 en toerist 22 was een duidelijke ruimte, waar ik met gemak doorheen zou kunnen steken. Het enige dat ik nodig had, was de aandacht van toerist 22.

Ik kwam van rechts. De meute had rechts moeten kijken of er mensen aankwamen die ze voorrang had moeten geven, maar de meute keek niet naar rechts. Dus toerist 22 ook niet.
Ik belde. Ik heb een nieuwe fiets en de bel op die fiets doet ding-dong. Een bel waarvan je denkt: ik hoor iets geks, ik kijk die kant even op.

Maar toerist 22 keek niet.

En het gat was nog steeds groot genoeg.
Dacht ik.
Althans: het gat was groot genoeg geweest als toerist 22 naar rechts had gekeken omdat verkeer van rechts voorrang heeft, omdat ze ding-dong hoorde.
Dan had ze me aan zien komen en dan had ze even in kunnen houden. Stoppen met trappen was al genoeg geweest; remmen hoefde niet eens echt.

Ze keek niet.
En ik reed door.
Waardoor mijn trapper het puntje van haar voorwiel raakte.

Tik.
Zo ging het.

Elke Amsterdamse fietser kan een zijwaartse tik tegen het voorwiel bolwerken. Even je handen stevig aan het stuur houden, de tikker in kwestie uitschelden, en doorrijden.

Toerist 22 viel.
Achter me hoorde ik dat specifieke geluid van een fiets die tegen de straat klettert. Ik keek om. Er was sprake van verbouwerering, niet van letsel.
Ik stond op het punt mijn trein te missen. Ik besloot dat dit alles niet voor niets zou moeten zijn, dus ik fietste door.

Ik miste mijn trein en things got complicated.