Dat

Dat je iemand belt op z'n mobiel en dat je dan voorgenomen hebt te zeggen: hallo, met Walter, en dat die persoon dan opneemt en zegt: hee Walter!
En dat je dan over je woorden struikelt omdat je mond toch nog hallo met Walter wil zeggen, maar je hoofd iets anders aan het verzinnen is.

Wierook

Joost Brummelkamp doet readings, en Joost heeft een paar mensen gevraagd langs te komen om geread te worden en er dan een stukje over te schrijven, lovend of zeer kritisch, maakt niet uit. Er zijn al een paar mensen voor mij geweest, en die hebben er ook iets over geschreven. Dit is mijn stukje.

Er was dus wel wierook.
Voor ik bij Joost naar binnen stapte, dacht ik ferm: als er gekkigheid als wierook bij komt kijken, ga ik weer naar huis. Maar ik denk altijd iets fermer dan ik uiteindelijk doe, dus toen Joost me naar een kamertje bracht waar dus wel wierook stond te wieroken, ging ik netjes zitten.

Joost legde me uit wat er ging gebeuren, dat ik niet veel anders hoefde te doen dan af en toe mijn naam zeggen als hij erom vroeg.
Ok. Daar haalde ik even diep adem voor. Walter van den Berg. En ik herhaalde het nog een keer in mijn hoofd. Ik vind niets zo raar uit mijn mond klinken als mijn eigen naam. Als ik ooit RTL4-correspondent word ("Dit was Walter van den Berg uit New York"), ga ik nog een probleem kijgen.

Maar goed. Joost begon. Hij was een paar minuten stil, met zijn ogen dicht, en ik dommelde een beetje weg.
'Hallo,' zei Joost toen plotseling, op zo'n zachte, lieve toon dat het leek of er net een Golden-Retrieverpup zijn gedachten in was komen lopen. En hij begon te vertellen wat hij zag.

De dingen die hij zei, klopten. Of althans: voor 70, 80 procent. De rest was niet helemaal accuraat, maar ik zag wel waar ie het vandaan haalde; ik kon me zo'n beetje voorstellen wat hij aan het doen was: abstracte beelden interpreteren, en bij fouten in die interpretatie kon ik een stap terug zetten, zien wat hij ongeveer zou hebben gezien, en de interpretatie opnieuw uitvoeren. Niet bepaald hard science, maar ach.

Toen Joost daarna vroeg of ik iets specifieks wilde weten, had hij een 100 procent score. En hij zei een paar dingen waar ik echt iets aan had.

En al die tijd was Joost steeds puppies aan het verwelkomen in zijn hoofd. Met zijn ogen dicht en een glimlach op zijn gezicht zei hij steeds 'hallooo,' en hopsakee, weer een puppie. Ik werd er blij van.

Maar die wierook, Joost, die wierook.

Grappig

Het ging zo: eerst stond er een stuk in de krant van Arjen van Veelen die stelde dat het woord 'vriend' devalueerde door Hyves, want 251 vrienden hebben, dat sloeg nergens op.

Toen belde de NRC Next mij of ik daar iets slims op wil zeggen, en omdat ik de beroerdste niet ben, tikte ik een stukje waarin ik zeg dat Arjen dat allemaal niet zo serieus moet nemen, want Hyves zit sowieso slecht in elkaar, dus de makers hebben echt niet over het woord 'vriend' nagedacht (aangezien ze dat ook niet over de rest van de site hebben gedaan).

Nu blijken Bright en Hyped aandacht besteed te hebben aan dat stukje, en kijk die reacties: vrijwel iedereen is het met me eens. En dan gaat het vooral over hoe slecht Hyves in elkaar zit; niemand heeft het meer over het woord 'vrienden', waar Arjen van Veelen het om ging. Grappig hoe dat gaat.

Overigens

Overigens is Robin nu ook Harry Potter aan het lezen, aangespoord door haar bff Hilde, die de serie nu in het Frans aan het lezen is omdat ze toch Frans moet leren, dus hatsikidee.
Toen Robin bij deel vier was aanbeland, bevestigde ze mijn theorie wat punt twee betreft: boek vier wijkt af van het stramien, en afwijken van het stramien maakt minder leuk.
Ik vroeg hoe deel vier tot nog toe beviel, en ze zei dat ze er moeilijk in kon komen. 'Ze gaan eerst naar een soort Lowlands voor tovenaars,' vatte ze het tentenkamp bij de Quidditch-wereldbeker samen.

Waarom Harry Heerst

Ik ben de afgelopen weken het gehele oeuvre van mijn favoriete schrijver JK Rowling aan het herluisteren -- eerder heb ik het zoals normale mensen doen gelezen, maar op usenet kwam ik alle Harry Potters als luisterboek tegen, en omdat luisterboeken fijn zijn met sporten, had ik de boel gedownload.

Nu ben ik al een tijdje niet meer naar de sportschool geweest, maar ik heb wel al zo'n 25 uur luisteren achter de rug. Als ik afwas, zet ik mijn iPod in zijn dock en laat ik Stephen Fry vertellen (die dat geweldig doet), en als ik klaar ben met afwassen, blijf ik toch nog even in de keuken staan.

Harry Potter is Heel Erg Goed.
De serie is verslavend, meeslepend en ontroerend, waarmee de schrijfster precies heeft bereikt wat ze wilde bereiken, dus ik zeg: Harry Potter is Heel Erg Goed.

Nu ga ik proberen te vertellen waar dat meeslepende vandaan komt. Ik weet nog niet of het gaat lukken, hoor, want ik ga het gaandeweg zelf een beetje uitvinden.

Punt één: HP is een kostschoolserie. Dat je op die kostschool leert toveren is van secundair belang: Harry heeft het thuis kut, en als de vakantie voorbij is, mag ie weer naar de plek waar ie gelukkig is, de kostschool, en Rowling is heel erg goed in het laten meeleven van de lezer. Wat is het bij zijn oom en tante slecht! En wat is het heerlijk op school!

Punt twee: je weet wat je krijgt. Je weet niet wat voor spannende dingen in het verhaal gaan gebeuren (en spannend it will be), maar je weet dat ook het volgende boek begint bij oom en tante, dat er dan de treinreis naar school is, dat we het hele schooljaar meemaken, en dat we meegaan in de trein terug. Dat voelt als een warm bad. In boek twee kan je al nostalgisch terugdenken aan boek één.

Punt drie: het is altijd een keer kerst in elk boek, en die kerst wordt gevierd op de manier zoals wij allemaal (ja, u ook) kerst zouden willen vieren: met veel gezelligheid en warmte, zonder conflicten of wrijvingen die voor de gelegenheid ingeslikt moeten worden.
Ja, sorry, het klinkt als een slap argument, maar ik ben een sucker voor kerst, en u ook.

Ik denk dat deze punten het succes van de serie verklaren.
Het kernwoord: warmte. Volgens mij is dat het. Rowling heeft precies de juiste snaren geraakt om de lezer zich zeven delen lang thuis te laten voelen in haar boeken, en dat is het: je voelt je thuis. Jij woont met Harry op die kostschool.

Ik vind het briljant. Harry Potter is echt Heel Erg Goed. En ik zie nu al op tegen het moment dat ik alle zeven boeken heb geluisterd. Want wanneer mag ik dan weer opnieuw beginnen?

Werk

Een tijdje terug heb ik hier een stukje getikt waarin ik vertel hoe gelukkig ik wel niet ben, lekker uitslapen en stukjes tikken voor geld en met de hond lopen, en daarom val ik hier zo stil, maar ik was eigenlijk keihard tegen u en mezelf aan het liegen.

Ja, sorry.

Er is niks mis met lekker uitslapen en stukjes tikken voor geld en lopen met de hond, maar ik mis een werkzaam leven. Structuur van opstaan en naar je werk gaan en thuiskomen.
Want vooral: thuiskomen is pas leuk als je niet de hele tijd thuis bent. Het klinkt een beetje als een open deur en als een cliché en dat weet ik allemaal, en ja, ik kan inderdaad mijn laptop pakken en in de bieb gaan zitten, maar na een uur heb ik duizend woorden getikt en dan ben ik leeg en ga ik naar huis en dan is het thuis weer hetzelfde.

Toen ik zestien was, ben ik begonnen met werken, en misschien ben ik dingen aan het romantiseren omdat ze voorbij zijn (want zo werkt dat met romantiseren), maar ik vond het fijn, dat werken.
Het gaf me, geloof ik, een idee van maatschappelijk nut.

Ik ben een beetje aan het verwelken thuis; ik begin me te voelen als een dooie geranium achter een slecht gezeemd raam.

Maar. Teruggaan naar een vaste kantoorbaan zou een soort nederlaag zijn. Qua, nou ja, droom. Ik wilde dit altijd al, namelijk: alle tijd om te schrijven aan boek en aan dingen waar je geld mee verdient.
Dus ga ik iets anders doen. Ik ga mezelf laten detacheren bij bedrijven en instanties die tekstschrijvers nodig hebben voor een afgemeten periode. Zo blijf ik de vrijheid houden, zo blijf ik schrijven, en zo heb ik af en toe collega's waar ik op maandagochtend mee over voetbal kan praten en waar ik op vrijdagmiddag misschien nog een biertje mee kan drinken.

Enige dat nu nog moet gebeuren: binnenkomen. Er zijn honderden tekstschrijvers out there die vechten om hetzelfde bot, en veel van hen hebben een CV met jaren ervaring (in schrijven voor bedrijven en instanties). Ik geloof dat ik best kan zeggen dat ik een potje kan schrijven, maar zoals dat gaat in elke branche: ervaring wint meestal.
Maar goed: als ik eenmaal binnen ben, kan ik mijn CV uitbreiden, en komt de volgende klus makkelijker binnen, en de volgende.

Dus: licht verwelkte geranium aangeboden. Zal opbloeien bij het opsnuiven van een lichte zweem van werkzweet.