Ik heb mijn racefiets één dag voor de Tour de France begon gekocht, maar dat is toeval. Ik wilde bijna tegen de verkoper zeggen dat ik me er bewust van was dat, maar dat hij niet moest denken dat. Maar hij zal zoveel van dat soort mannen binnen krijgen.
Het kwam door vriend M., eigenlijk — hij kocht er een, en ik zat er al heel lang over te denken, en omdat hij er een kocht, brak dat dunne lijntje dat altijd tussen denken over en kopen gespannen is.
Dus nu ben ik de trotse bezitter van een razendsnel aluminium ros.
Ik heb in de eerste dagen dat ik 'm had rondjes gereden rond Amsterdam, en toen we naar Brabant vertrokken, heb ik 'm meegenomen, en ik heb daar flinke stukken gereden.
Maar: nu staat ie nog in Brabant. En hij moet terug. Dan kan je met je fiets op de trein stappen, maar je kan ook gaan fietsen. Dus mijn voornemen voor aankomende vrijdag: fietsen. Van Brabant (omgeving Tilburg) zo ver mogelijk richting Amsterdam. Misschien/waarschijnlijk stap ik ergens onderweg op de trein, maar ik wil proberen zo ver mogelijk te komen. Het moet kunnen. En zoals mensen die veel hardlopen verslaafd zijn aan doorlopen, ben ik al verslaafd aan doorfietsen, verder wil ik, nog even langer. Dus wie weet.
Ooit was ik een stadsmens, maar dat is al twee weken geleden.
We hebben de afgelopen twee weken in een dorp gewoond. We hebben op het huis en de honden van Robins ouders gepast. Gisteravond zijn we teruggegaan naar Amsterdam en ik ben er geen gelukkiger mens van geworden — van dat teruggaan.
In het dorp kan Robin 's avonds laat nog even in haar pyjamabroek met de honden naar het parkje gaat. Waar ik bij moet vermelden dat Robin in haar pyjamabroek nog steeds en misschien nog wel meer de ultieme sexyheid is.
Ik heb sinds kort een racefiets (waar ik later meer over ga vertellen) en ik heb in die twee weken een paar ritjes gemaakt en oh wat is het mooi in Brabant. Onderweg heb ik stilgestaan (wat niet de bedoeling is van zo'n racefiets) en ik heb foto's gemaakt van weilanden en bossen en te koop staande huizen waar ik met Robin wil wonen.
We hebben als blokken geslapen. In Amsterdam wonen we allebei dicht bij de A10, en ik ontwikkelde een kleine theorette dat we daar voortdurend geluid van binnen krijgen — in het dorp kwam al het geluid van een enkele voorbijrijdende auto per nacht en een kraaiende haan in de ochtend.
Gisteravond kwamen we aan in Amsterdam. Terug in de stad met jongens achterin bussen die muziek uit hun telefoons laten tetteren.
Ik ben altijd een heimweemannetje geweest; als ik op vakantie was, duurde het een dag of drie voor ik aan mijn huis begon te denken, aan mijn spullen, aan de albert heijn om de hoek.
Nu was ik twee weken weggeweest en ik dacht aan het dorp, met Robin in het dorp.
Ik denk dat ik over een paar jaar geen Amsterdammer meer ben.
Robin heeft gewonnen! Vooral omdat ze belachelijk leuk schreef, maar ook omdat u op haar gestemd heeft. Heel erg veel dank daarvoor. Vanaf volgende week drie keer per week een stukje van Robin op viva.nl. En geld voor Robin. En roem! Mijn redacteur zei het al: columnist bij Viva, dat moet jij nog voor elkaar krijgen.
Er zit een nieuwe jongen bij ons op de afdeling.
('Bij ons op de afdeling' insinueert dat ik op deze afdeling hoor en hier voor vast zit — dat is dus niet zo, ik ben nog immer een freelancer, maar het opent lekker, 'bij ons op de afdeling'.)
Als je een nieuwe jongen bent, dien je je ook een beetje zo te gedragen. Wees een beetje schuchter en leergierig, maak een paar voorzichtige grapjes; tast af.
Maar nee, dat doet deze nieuwe jongen niet. He owns the place. Hij hangt ontspannen in zijn stoel en doet dingen als je groeten met zijn vingers in een V.
Gisteren ging ik naar de wc. Naar de wc gaan op je werk vind ik een heikele zaak, want naar de wc gaan is iets intiems, en ik wil niet intiem zijn met mijn werk.
Toen ik op de wc was, hoorde ik naast me iemand het andere hokje binnengaan. En vrijwel meteen volgden wc-geluiden.
Als ik mensen naast mij wc-geluiden hoor maken, ga ik me zo stil mogelijk opstellen. Als je zulke geluiden maakt, kan ik me namelijk voorstellen dat je niet wilt dat iemand anders ze hoort. Dus ik ben discreet, blijf stil, en wacht tot de geluidenmakende persoon klaar is en zijn hokje uit en helemaal weg — stel je voor dat je elkaar tegenkomt, de schaamte!
Dus ik was mijn discrete zelf en ik wachtte tot ik hoorde dat de geluidenmakende persoon weg was.
Kom ik terug op mijn plek, zegt de nieuwe jongen: 'was het leuk op de wc?'
'Enig,' zeg ik.
En vervolgens maakt de nieuwe jongen een wc-geluid door in zijn elleboog te blazen. 'Dat kan ik goed hè? Ja, ik zag je de wc opgaan.'
alles © Walter van den Berg.