Ik cycle.
Nog niet zo lang geleden heette cycling spinning, geloof ik, en toen vermeed ik het, want spinning vond ik iets voor huisvrouwen.
Ik cycle met het klasje op vrijdagavond zeven uur. Vrijdagavond zeven uur wordt het klasje gegeven door een instructeur die Spike zou heten als hij een hond was. Spike is een flinke bonk spieren, gecombineerd met Amsterdamse gezelligheid.
Een cycleklasje duurt een uur — een uur cyclen is, kan ik u vertellen, loodzwaar. Cycling is middeleeuws. Het kan niet zo zijn dat mensen in deze tijd van gemak en luxe zoiets als cycling uitvinden. Ik hou het vol, dat uur, en ik doe dat voor Spike.
I wanna play football for the coach, zong Lou Reed al.
We fietsen ons allemaal het leplazerus. Als iets het leplazerus oplevert, is het wel een uur cyclen. Dat doen we op muziek die Spike op een cd-tje heeft gebrand. Spike loopt aan het begin van de les altijd even naar achteren, komt terug met een schroevendraaier, en zet de begrenzer van de muziek dan open. Lekker hard! En in zijn headset roept hij dingen als:
'Het is weekend!'
'Vinden we het leuk?'
'Straks lekker zuipen!'
'Wie kijkt er straks naar Popstars?'
Ik kan dan alleen op die laatste vraag iets instemmends brommen, maar ik weet nooit helemaal zeker of Spike dat ironisch bedoelt.
Als we op 55 minuten zitten, stapt Spike van zijn fiets af en loopt het zaaltje rond.
Iedereen krijgt dan een boks van hem. 'Hoe ging het?' vraagt ie dan.
Vaak heb je dan geen adem meer over om een zinnig antwoord te geven, maar dat maakt Spike niet uit — er zitten net iets te veel mensen in zijn klasje om naar iedereen te luisteren.
Hoe ging het? Nou, deze keer ben ik nog dood, na die 55 minuten, maar er gaat een vrijdagavond komen dat ik Spikes boks nonchalant beantwoord met 'appeltje-eitje, natuurlijk.'
Appeltje-eitje.
En Spike zal trots op me zijn.
Hedendaagse Nederlandse boekontwerpers zijn te gericht op het beeld; de typografie komt pas nadat ze uitgever en auteur hebben bestookt met stockfoto's. Deze dan? Ok, en hops, we gooien er nog wat letters overheen. De hondenkoning heeft dezelfde letters als Dirk. (De foto op de cover is overigens geen stock, maar van Martijn van de Griendt.)
En kijk dan naar The Book Cover Archive en je komt tot de conclusie dat de letters daar de baas zijn. En terecht: allemaal mooie boeken.
Maar er is hoop: zie Dit is jouw huis van Maartje Wortel.
Voor boek 3 wil ik die ontwerper. Probleem is alleen: vinden de boekverkopers ook dat ik die ontwerper moet hebben?
Als een boek wordt ontworpen, moet het in de eerste plaats de boekverkoper aanspreken, want die gaat het in de winkel op een al dan niet gunstige plaats leggen. De boekverkoper is (nu nog) de belangrijkste persoon in de schakel. En waar houdt die verkoper dan van?
Dit stuk stond in de papieren nrc.next van 9 oktober 2009. Op het nextblog stond een begeleidend postje. Iedereen heeft zijn eigen webloggeschiedenis, en dit is de mijne. Lacunes — ik noem bijvoorbeeld de geitenfokvereniging — gaan ooit opgevuld worden.
Het begon op kantoor voor mij, eind 1999. Mijn baas had me bij een groot bedrijf neergezet en ik moest daar doen alsof ik het heel druk had, en ik had het niet druk, dus ik klikte rond op internet.
Er was toen nog niet zoveel, op internet: er was vooral veel van hetzelfde. Homepages met foto’s van konijnen en portals zoals Yahoo waar je door kon klikken naar homepages met foto’s van konijnen. En er was, plotseling, een weblog.
Lees verder na de klik.
Toen ik lang geleden het contract voor mijn eerste boek bij de Bezige Bij tekende, was er champagne met wat Bij-mensen, en ik hoorde een Bij-mens zeggen, in de context van een groter gesprek: 'en dan zijn er van die schrijvers die zeggen dat ze zelf niks lezen.'
Ik deed een kuchje en zei dat ik zelf ook zo'n schrijver was. Ik las niet niks, maar veel was het zeker niet. Daar heb ik mezelf altijd een beetje mee op de ongeletterde borst geklopt, en ik kan me voorstellen dat dat weinige lezen een bepaalde functie heeft gehad, want ik denk dat ik in ieder geval een stijl heb die ik niet van iemand afgekeken heb, qua literair schrijven. In ieder geval: niet van Nederlandse schrijvers.
Ik heb wel een goedgevulde boekenkast, en in die boekenkast staan voornamelijk Amerikanen en een paar Engelsen, en wat verdwaalde Nederlanders (waarvan het grootste deel bestaat uit boeken die door vrienden zijn geschreven en die ik -sorry!- nog niet per se gelezen heb, een paar boeken van W.F. Hermans en nog wat rommelig spul verder). De laatste keer dat ik de boeken telde die ik nog moest lezen, kwam ik op een stuk of 86, en ik denk dat ik nu zeker in de negentig zit.
Daar gaat vooralsnog niet veel verbetering in komen, want we hebben een boekenclubje, Robin en ik. En dat boekenclubje hebben we opgericht omdat we vonden dat we meer Nederlandsche literatuur moesten lezen. En we gaan de uitgekleede canon doen: ik denk niet dat we aan de Beatrijs toekomen, maar ik ben me geestelijk aan het voorbereiden op Max Havelaar, misschien moeten we een Couperus doen, Nescio heb ik zelf al aan paar keer gelezen maar lees ik graag nog een keer, Mulisch en Reve, Hermans, en wat er daarna is gekomen (suggesties? doe ze hieronder).
We zijn begonnen met Het stenen bruidsbed van ome Harry M., en Robin vindt het mooi, maar ik zit regelmatig mijn hoofd te schudden. Maar goed: ik heb straks wel het recht om er echt iets van te vinden, want ik heb het tenminste gelezen.
Ik had wel last van een openbaring tijdens dat lezen van Mulisch, want ik merkte op dat ik altijd boeken heb gelezen als een verhaallijn: wat gebeurt er nu en waar gaat het heen? Mede door de warrige schrijfstijl die ome Harry hanteerde in Het stenen bruidsbed besefte ik dat dat een te simpele manier van lezen was en dat ik dat dus al heel, heel lang verkeerd doe — en dat voor iemand die zelf twee boeken heeft geschreven waar heel weinig (West) tot niks (De hondenkoning) in gebeurt.
Ik moest me schamen.
Overigens denk ik dat ik niet de enige ben die zo leest; als mensen vragen waar je boek over gaat, willen ze altijd een verhaallijn horen (het gaat over twee broers die dit en dat doen) — met een abstract antwoord (het gaat over de liefde en de dood) maak je nooit vrienden.
Ik zal er niet anders van schrijven: ik heb een paar personages of scenes in mijn hoofd, ik zet ze op papier, zie wat er gebeurt qua verhaallijn en uiteindelijk blijkt het over de liefde en de dood te gaan, maar ik ga er wel anders van lezen; en dat heeft het eerste boek dat we lezen met ons tweemansboekenclubje al bereikt.
alles © Walter van den Berg.
