van•den•b.com

weblog [het, de; o en m -s: een ~ bijhouden]
van Walter van den Berg

779 woorden: Mensen die hebben doorgeleerd

Ik zat zaterdag bij m'n oude moedertje in het ziekenhuis, en ik vertelde dat ik die avond naar Nijmegen moest, naar de Wintertuin, en dat de aardige mensen van de Wintertuin me hadden gevraagd of ik een politieke toespraak wilde schrijven, waar ik vooral flink wat retorica in moest gooien.

Dus ik vertelde dat ik iets had geschreven waarin ik wat vooroordelen over politici en mensen die hebben doorgeleerd had gestopt, dat mensen het maar verdacht vinden dat niet alle stoelen in de tweede kamer altijd bezet zijn, bijvoorbeeld, en mijn oude moedertje zei dat ze het daarin met me eens was — ze vond het inderdaad maar verdacht dat niet alle stoelen altijd bezet waren.

Ach.

Saskia de Coster en toneelschrijver Joeri Vos was hetzelfde gevraagd, en onze toespraken zouden becommentarieerd worden door deskundologen: Jan Kuitenbrouwer, natuurlijk, en Jaap de Jong. Vooraf zou er een deskundig praatje worden gehouden, maar dat praatje duurde nogal lang — achter de coulissen begonnen we te vrezen voor een leeglopende zaal.

Lees verder: 779 woorden: Mensen die hebben doorgeleerd
30 November 2009 | Categorie: Ergens anders

De Wintertuin

Als u dit weekend weinig tot niks te doen heeft: ik sta zaterdag in Nijmegen bij het erg leuke festival de Wintertuin. Daar lees ik een politieke toespraak voor die ik op verzoek heb geschreven, in een programma met Saskia de Coster en Joeri Vos. Onze speeches gaan becommentariëerd worden, dus ik ga maar eens oefenen voor de spiegel.
24 November 2009 | Categorie: Klein

Link: belofte maakt schuld

Bijzinnen belooft dagelijks -- Michel van Eeten, Nederlands best schrijvende mannenbloggerd, zegt binnenkort weer dagelijks te gaan.
Tot ik een list bedacht: ik stelde het boek uit, maar zou wel weer dagelijks gaan bloggen. Zodra ik het idee had bedacht, holden de gijzelaars er als een stel lemmingen achteraan.
En dan elke dag van die zinnen. Ik ga 'm er met dreiging van geweld aan houden.
24 November 2009 | Categorie: Link

Londen en hoera

Op de apatische man in het hokje bij de metro na hebben we alleen maar aardige mensen gezien in Londen. En ok, het personeel in het hotel was nors, maar dat waren Polen of iets dergelijks, en norsheid is een Oost-Europese uitvinding.

Londen was verder opvallend schoon, we begrepen de metro vrij snel, en we hadden het er erg fijn. We zijn fan.

En: we hebben twee jaar verkering. Want daarom gingen we. Hoera voor ons!

(Ik heb een paar foto's gemaakt.)

23 November 2009 | Categorie: Persoonlijk

Link: King over Carver

Raymond Carver's Life and Stories -- door Stephen King.
23 November 2009 | Categorie: Link

Sms aan Robin

Smsje van het weekend aan Robin verstuurd:
Net in de keuken gaat voor de Banjer voor de balkondeur staan.'Mag ik naar buiten?'
Het is donker buiten, Banjer.
'Maar ik wil heel graag!'
Ok, maar dan doe ik wel de deur achter je dicht, want het is koud.
Banjer naar buiten, deur dicht.
En onmiddellijk staat ie met z'n neus voor het raam. Ik laat 'm weer binnen.
'Het is donker,' zegt ie, en hij trippelt naar de woonkamer.
16 November 2009 | Categorie: Klein

Amis over Nabokov

Martin Amis over Nabokov -- bij de guardian.
Writers die twice: once when the body dies, and once when the talent dies.
16 November 2009 | Categorie: Link

Twee observaties

Twee observaties over bloggen:

1.

In vervlogen tijden deed ik mijn best nog wel eens hier, en kwamen er stukjes van kwaliteit te staan, wat zeg ik: stukjes met eeuwigheidswaarde.

Als ik zo'n stukje afhad, klikte ik 'publiceer' en leunde ik achterover, en bij dat achteroverleunen dacht ik: benieuwd hoe de wereld hierop reageert. Wat dus betekende: hoe hoog telt straks de reactieteller.

Welnu: de ervaring wees uit dat dat dus altijd tegenviel. Bij goeie stukjes werd weinig gereageerd.

Nu heb ik altijd de theorette gebezigd dat dat kwam omdat goeie stukjes af waren, dat daar weinig meer aan toe te voegen was.

Robin schrijft stukjes voor Viva, en het Vivablog is een echte komjoenitie waar vaak en veel gereageerd wordt door gezellige dames (en waar soms ook hele oorlogen worden uitgevochten). Maar af en toe tikt Robin een eeuwigheidswaardehebbend stukje waar het heel stil blijft.

Mensen met blogervaring, herkent u dit? Zijn goedgeschreven stukjes hermetisch dichtgekit en krijgen ze zodoende weinig reacties?

2.

Straks roep ik op twitter dat ik een nieuw stukje heb geschreven, hier, op mijn weblog, en dan gaan mensen op het stukje reageren op twitter. Ben ik de enige die dat irritant vindt? Niet omdat ik die reactieteller graag hoog wil (nee, echt niet, dat mag wel weer als ik mijn best weer eens ga doen), maar omdat ik die reacties een onderdeel van het stukje vind.

16 November 2009 | Categorie: Meta

Link: fotoserie

One in 8 Million -- mooie en mooi opgezette fotoserie. Elke foto heeft een eigen serie achter zich.
12 November 2009 | Categorie: Link

Twitter tips

Er zijn mensen die zelfs nu nog overwegen een twitter-account aan te maken. Dat mag hoor! Het is nooit te laat voor gezelligheid.

Gisteren gaf ik op twitter spontaan een paar tips voor beginnend twittervolk, en al die tips zijn open deuren en kan je op het hele wereldwijdewebje terugvinden, maar ik hoor mezelf graag praten, dus hopsakee:

1: Ga niet iedereen en z'n moeder followen omdat je hoopt dat je terug-gefollowed wordt. Twitter moet voor jou ook leesbaar blijven, en mensen die 1500 twitteraars volgen, geloof ik niet.

2: Als je graag teruggefollowed wil worden, hou je tweets dan openbaar. Ik kijk bij iedereen die mij followt, maar als ik niet direct kan zien of ze leuke dingen zeggen, klik ik ook niet op 'request' — daar ben ik te arrogant voor.

3: Daarop volgend: zeg af en toe iets leuks. Als je niet m'n volle neef bent of iemand die ik anderszins ken, en ik zie alleen 'koffie gezet' en 'koffie is op', dan klik ik meestal niet op follow. (Als het je niet uitmaakt of ik of anderen je followen of niet &mdash respect voor jou! — blijf dan vooral koffiezetavonturen vertellen.)

4: Vul een biootje in. Als je nou net twintig keer iets over koffie hebt gezegd en dat alles is dat ik beeld krijg, kan ik misschien door je biootje overgehaald worden. Want misschien ben je wel straaljagerpiloot, en ik heb nog geen straaljagerpiloten tussen de mensen die ik volg.

5: Blokkeer nepfollowers. Nepfollowers zijn Amerikaanse meisjes die Bambi heten en je graag hun borsten willen laten zien via de enige tweet die ze hebben geplaatst (daar kan je ook meteen op 'report spam' klikken) of bedrijven die denken dat twitter de allergeweldigste marketingtool ooit is en een stagiair achter de computer hebben gezet om heel Nederland te followen. Bij zo'n bedrijf zie je dan following: 2175 en followers: 12. Net als bij de meisjes die Bambi heten, trouwens.
Natuurlijk tikt dat aardig aan bij jouw followers, maar uiteindelijk geeft dat toch een leeg gevoel.

En vooral: doe het niet omdat je denkt dat je iets mist. Je mist niets. Zorg dat je weet waar het over gaat, zodat je op feestjes niet hoeft te vragen 'maar wat is dat dan, dat twitter?' maar dat je kan zeggen: 'o, ik weet precies waar het over gaat, maar ik weet dat ik er helemaal niks aan mis.' Kijk — dan ben je veel stoerder dan iemand met 626 echte followers.

11 November 2009 | Categorie: Web

Daan in het ziekenhuis

Ziek: een fotoverslag -- Oud-collega Daan ligt in het ziekenhuis en verveelt zich. En wat doe je dan? Dan zet je foto's op Flickr.
11 November 2009 | Categorie: Link

AKO

Jan van M. over Erwin M. en de AKO P. -- Dieplink niet mogelijk; lees het stukje van 11 november. Ik heb ooit eens een boek van Mortier geprobeerd te lezen, en ik denk niet dat ik bij het prijswinnende boek ooit een nieuwe poging ga wagen. Jan legt precies goed uit waarom.
11 November 2009 | Categorie: Link

Exoriare

Exoriare -- (het begin van) een alternate reality game, opgezet door Douglas Rushkoff. Ja, ok, nerd-alert.
11 November 2009 | Categorie: Link

Typekit

Typekit -- alleen interessant voor webbouwers: met typekit kom je wat ruimer in de keuze voor fonts op je webzijde te zitten.
11 November 2009 | Categorie: Link

Concerten

Gisteren een mooi concert gezien: Grizzly Bear in de Melkweg. Maar net als bij andere concerten is het me niet gelukt volledig van de muziek te genieten. Ik ben te veel met andere dingen bezig: als de glazenhaler in de buurt is, kijk ik of zijn plastic toren nog mensen in hun gezicht raakt als hij bukt voor het volgende glas, ik kijk bij andere mensen op het schermpje als ze een telefoon of een camera in hun handen hebben, ik schaam me vrijwel voortdurend voor het rumoer dat de zaal maakt (je komt voor de muziek! praat niet zoveel!), en ik denk de hele tijd: mag ik zitten?

Dat is de pest met concerten: je staat een paar uur achter elkaar en je kan nauwelijks echt bewegen. Gisteren waren we om acht uur binnen, het voorprogramma (overbodig! vrijwel iedereen lult door het voorprogramma heen, ook al is het goeie muziek — een voorprogramma is vrijwel altijd kansloos), dan worden alle instrumenten gestemd, en dan is het wachten tot de band zin heeft om op te komen. En al die tijd sta je stil op een paar vierkante centimeter.

En wat is dat met dat stemmen? Gisteren ook weer: alle instrumenten stonden al klaar, het voorprogramma was een meisje met een gitaar (die ze zelf mee had genomen), dus waarom is dat niet eerder gebeurd?

En waarom duurt het vervolgens zo lang dat een band opkomt? ALLES STAAT KLAAR. En: ER WACHTEN DUIZEND MENSEN OP JULLIE. Natuurlijk zijn jullie sterren (of sterretjes), maar echt, wat heb je backstage nog te doen?

Tijdens het concert had ik zo veel last van stijve benen en pijn in m'n rug van het staan, dat ik hoopte dat er geen toegift kwam (gelukkig was de toegift maar één liedje).

10 November 2009 | Categorie: De observatie

Casper

Casper - live aircraft tracking -- in het vakje "nutteloze dingen die mooi zijn". Schemer riep het.
09 November 2009 | Categorie: Link

Lelystad

In het laatste deel van Lelystad maakt schrijver Joris van Casteren een tochtje met een vliegtuigje over de stad waar hij zijn hele jeugd heeft gewoond. De piloot lijkt dat maar niks, Lelystad, en Van Casteren verdedigt zijn oude woonplaats door te zeggen dat er wel een heleboel verhalen over te vertellen zijn.

Zo verdedig ik Amsterdam Nieuw-West altijd: als je er midden in hebt gezeten, weet je pas dat het leeft. Maar dat wil nog niet betekenen dat je er vrolijk van wordt.

Van Casteren heeft een geschreven persoonlijke documentaire gemaakt — autobiografische delen over een triestmakende jeugd met geitenwollensokkenouders worden afgewisseld met onderzoek naar de totstandkoming van de mislukte stad. En het leest allemaal als een trein.

'Lezen als een trein' hoeft niet per definitie een aanbeveling te zijn, maar hier is het bijna verbazingwekkend: de saaie jaren 70 en 80 spatten van de pagina's af, en ambtenaren spelen de hoofdrol in de non-biostukken, maar toch wilde ik het boek niet wegleggen. De 300+ pagina's heb ik in tweeëneenhalve dag gelezen — ik ben er 's avonds voor op de bank blijven zitten, en dat wil wat zeggen, in huize vandenb.

Vooral de autobiodelen waren op sommige momenten briljant. Van Casteren vertelt bijvoorbeeld over hoe hij als verveeld jochie tot vandalisme kwam, en nergens zegt hij "ik deed het omdat"; maar hij maakt perfect duidelijk waarom het gebeurde, zonder excuses, en je kan het de kleine Joris niet kwalijk nemen.

Lelystad staat op de shortlist van de AKO literatuurprijs die morgen wordt uitgereikt. De wollige Erwin Mortier of de uberintellectuele Christiaan Weijts zijn de grootste kanshebbers, maar het zou, zoals het dan heet, van moed getuigen als de jury dit bijzondere boek beloont.

09 November 2009 | Categorie: Gelezen

Elizabeth Lambert in oranje

Elizabeth Lambert in Oranje -- blijf minstens kijken tot de ruk aan de vlecht. Via Frackers.
07 November 2009 | Categorie: Link

Joop

De langverwachte Joop.nl is online. Technisch is er nogal wat op aan te merken: waarom openen met een joekel van een link naar een andere nieuwssite en een flinke plaat? Ik ben niet te lui om te scrollen, maar ik wil wel meteen ergens mijn ogen over kunnen laten gaan. Verder krijgt het nieuws van andere sites overmatig veel aandacht; en waarom ook hier alleen een kop en een plaatje? De knop 'scannen' is redelijk idioot: scannen is per definitie iets waarvoor ik géén knop in wil drukken.

Ook de opiniestukken, waar ik eigenlijk voor kom (het nieuws kan ik zelf vinden op de sites waar het vandaan komt), hebben veel te weinig tekst gekregen op de voorpagina. Eén teaserzin is niet genoeg om mij te laten klikken, zeker niet als ik het hoofd naast die zin niet herken. Het gaat om de tekst, joop, dat mag je best wel terugzien op de voorpagina.

Dan: is het een goed idee?
Net als de makers van joop irriteert het me al jaren dat het harde schreeuwen op het Nederlandse deel van het wereldwijdewebje overheerst, en er zou best een tegengeluid mogen zijn. Het is alleen jammer dat dat tegengeluid zo duidelijk georganiseerd moet worden, en dat het niet organisch is ontstaan — dat er niet ergens in een donker hoekje een weblog is neergezet dat langzaam uitgroeide tot een soort linkse Geenstijl.

Het zal met volksaard te maken hebben, maar het is voornamelijk de aard van het internet. Geenstijl is vermaak, al wordt het gek genoeg door veel mensen uit de journalistiek als journalistiek gezien, en misschien is al het (simpele) vermaak wel 'rechts'.

Dat klinkt veel aanmatigender dan ik het bedoel; laat ik het van de andere kant benaderen: links nieuws is saai. Links nieuws is moraliserend, links nieuws heeft het vermanende vingertje waar Geenstijl altijd zo hard over schreeuwt. Links nieuws vermaakt niet.

En internet is weliswaar een bron van informatie, maar het is wel een vluchtige bron. Misschien komt het door de oneindigheid (ik heb 337 ongelezen items in mijn Google Reader staan), maar op internet denk je sneller: dat serieuze stuk lees ik later nog. Nu eerst wat Lolcats.

Ik heb joop.nl in mijn Google Reader gezet, maar ik ben bang dat het aantal ongelezen items snel oploopt. Als joop een tegenwicht wil bieden, moet joop in ieder geval beter kijken naar de vijand: korte stukjes, direct geheel leesbaar zonder doorklik, en alsjeblieft, vermaak me. Maar dat wordt lastig, denk ik.

03 November 2009 | Categorie: Web

Dutch Bloggies

De oudjes doen het nog goed, zoals dat heet: ik ben genomineerd voor twee Dutch Bloggies. Leuk.

Nieuwe bezoekers: kijk rustig rond, en kijk ook even bij mijn verkering die nog leuker schrijft en veel stoerder is, want zij krijgt betaald voor haar stukjes.
02 November 2009 | Categorie: Klein

Generation A

Mijn boekenkast is ondoorgrondelijk ingericht voor de niet-ingewijde, maar ik wijd bij deze even in: rechtsonder staan mijn lievelingsschrijvers, links daarvan staan schrijvende vrienden, en dan komt de rest.

Helemaal rechts staat Douglas Coupland, wat betekent dat hij mijn lievelingste is, maar ome Douglas doet hard zijn best een paar plekken naar links te schuiven — het is dat hij een paar briljante boeken heeft geschreven (Microserfs, Girlfriend in a Coma, Hey Nostradamus) die hun waarde nooit kwijt zullen raken.

Ik heb regelmatig de theorette verkondigd dat Coupland goede en slechte boeken afwisselt (tussen Girlfriend en Hey Nostradamus publiceerde hij Miss Wyoming en All Families are Psychotic — de laatste heb ik niet uitgelezen), maar om die theorette te bewijzen moet er na The Gum Thief en Generation A, zijn nieuwste boek, toch echt weer iets goeds komen.

The Gum Thief heb ik niet uitgelezen omdat het vreselijke verhaal-in-het-verhaal, geschreven door een personage in het hoofdverhaal me te hard ergerde (ik zag laatst een uitgave waarin de twee verhalen als twee aparte boekjes waren gepubliceerd, dat zou een oplossing voor mij zijn geweest), en in Generation A doet Coupland bijna weer hetzelfde: hij laat zijn personages verhalen vertellen.

Waarschijnlijk betekent dat dat Coupland zich thematisch aan het ontwikkelen is, maar dan hoef ik nog niet blij te zijn met de kant waar die ontwikkeling heen gaat.

Generation A
(de titel deed me het ergste vrezen: met Jpod wilde ome Doug een nieuwe versie van Microserfs schrijven en faalde hopeloos; dit nieuwe boek zou dus een 21ste-eeuwse Generation X worden) begint heel sterk, met vijf verschillende vertellers die ook redelijk verschillende stemmen hebben (hoewel het één van Couplands soms irritante gewoontes is om ieder personage, zonder uitzondering, een onelinerkanon te maken: iedereen is even bijdehand, in het universum van Douglas Coupland) maar in de tweede helft van het boek gaat het mis.

De personages gaan elkaar verhalen vertellen, en het zal allemaal wel een functie hebben, maar die functie ontgaat me omdat ik ondertussen het boek uitgeschopt ben. Alle personages zijn inwisselbaar geworden, en de schrijver weet dat en schrijft dat ook min of meer excuserend op; maar mijn krediet is ie dan al kwijt. Mijn aandacht ook — dus nu heb ik 300 pagina's boek-met-een-boodschap gelezen en is de boodschap me ontgaan.

Ome Doug, alsjeblieft — je kan het zo goed. Microserfs. Girlfriend in a Coma. Je kan het!

Coupland wordt altijd geroemd omdat hij de stem van zijn generatie zou zijn. Zou heel goed kunnen. Maar misschien liggen Couplands beste boeken dan dicht bij die generatie, en zou hij, als iemand die in 1961 is geboren, niet meer moeten willen schrijven over mensen die in 1990 geboren zijn. Word gracefully oud, Douglas Coupland, en schrijf nog een paar mooie boeken.

02 November 2009 | Categorie: Gelezen

Updates via twitter

Updates voor de stukjes in de gekleurde kadertjes hier worden vanaf heden doorgeseind naar een apart twitter-account: volg twitter.com/vandenbcom als u niet aan gekkigheden als RSS doet, enzo.
02 November 2009 | Categorie: Klein

Ulysses 2.0

Ulysses 2.0 -- Schrijfapp voor de mac. Ik ben zelf een groot fan van Scrivener, maar misschien is dit een goed alternatief.
02 November 2009 | Categorie: Link

Vier minuten

Op Den Haag hoorde ik een man met een zachte G in een telefoon praten, ergens schuin voor me. 'Ik zit nu in de trein naar Voorburg. Ik ben er over een kwartier, denk ik.' Van Den Haag CS naar Voorburg duurt vier minuten.
De trein vertrok, en vier minuten later stopte hij op Voorburg. De conducteur had geen station omgeroepen en alle vaste forensen kwamen uit hun bankjes.
Ergens schuin voor me stond niemand op.
02 November 2009 | Categorie: Klein