Heup 2
Wat ik de vorige keer niet had verteld: mijn oude moedertje was in haar scootmobiel juist op weg naar het ziekenhuis waar ze nu ligt, om iemand te bezoeken. Inderdaad, de ironie.
De man bij wie ze op bezoek wilde, lag er voor zijn longen. De longafdeling is op de zevende, mijn moeder kwam met haar heup op de vijfde. Maar omdat ze een doorzetter is, ontwikkelde ze hupsakee even een longontsteking, dus ze heeft nog een paar dagen op zaal bij haar kennis gelegen.
Haar kennis is ondertussen naar huis, en mijn moeder is bijna door haar longontsteking heen, dus dan mag ze nog even terug naar de heupexperts, en daarna wordt het een revalidatieplek uitzoeken.
Dat zou in het bejaardenhuis waar zij een aanleunwoning heeft kunnen zijn, maar ze heeft nogal wat slechte verhalen over de verpleegafdeling daar gehoord, dus waarschijnlijk wordt het de Overtoom.
Heup
Mijn oude moedertje doet alles wat oude mensen doen, dus ook een heup breken. Vorige week is ze met haar scootmobiel omgekukeld omdat ze een slingerende fietser probeerde te passeren. Een paar heel erg lieve 'jonge mensen' zijn bij haar gebleven tot de ambulance kwam, en toen ze op de eerste hulp lag, belde een van hen om te vragen hoe het ging — barmhartigheid bestaat nog.
De volgende dag is ze geopereerd. Dat moest met een ruggeprik; ze heeft longemfyseem, waardoor ze niet volledig onder narcose mag, want als ze aan de beademing gaat, komt ze daar niet meer vanaf.
Die ruggeprik was al een zegen: ze had de hele nacht niet kunnen slapen van de pijn, mede omdat ze óók nog restless leg syndrome heeft: ze schopt oncontroleerbaar. En schoppen met een gebroken heup is geen pretje.
Met die ruggeprik voelde ze geen pijn meer, en tijdens de operatie is ze in slaap gevallen. Pas toen de chirurg zijn beitel pakte, werd ze wakker. 'Zeg, ik kom hier voor m'n rust,' grapte ze, dat malle oude moedertje.
Na die operatie ging het goed, ze stond al vrij snel op die nieuwe heup, maar afgelopen zaterdag ging het mis: ze was zelfstandig naar het toilet gegaan, maar had daar een verkeerde beweging gemaakt, en de heup was uit de kom geschoten.
Nu ja: ze zal nog wel even voortmodderen.
Samenwonen
Gisteren deed Robin de grote aankondiging op twitter: we gaan samenwonen.
Dat wilden we al heel lang, maar we hadden ons ook heel lang gericht op optie A, en daarbij hadden we alle mogelijkheden van optie B nooit helemaal goed bekeken.
Optie B is: het huis waar ik nu nog alleen woon ont-éénpersonen. Dat huis heeft nu nog heel erg mijn stempel, en die stempel gaan we eruitgooien en we gaan een nieuwe zetten. En dat wordt dan een stempel die we allebei mooi vinden.
Van de zomer gaan we klussen en nieuwe dingen kopen. We nemen tijd genoeg om uit te zoeken wat we precies willen, en wellicht gaan er in die maanden aanbiedingen langskomen waar we iets aan hebben — een mooie vloer voor de slaapkamer, bijvoorbeeld.
Voor de voorpret (om ons te oriënteren, zouden we moeten zeggen) kopen we nu woonbladen en gaan we langs de Bijenkorf en andere zaken waar ze mooie woonspullen hebben. We hebben staan kwijlen bij de Le Creuset-pannen en bij de Nespresso-apparaten.
We zijn heel erg blij dat we optie B hebben bedacht (nou ja, eigenlijk kwam Robins moeder ermee). Gisteren, na een kraamvisite aan onze toekomstige pannen in de Bijenkorf, kwamen we op de bushalte een paar mensen tegen die ik van heel vroeger kende, en dat waren dan mensen die ik kende omdat ik er af en toe een pakje bezorgde in lang vervlogen tijden, en dat werd zo'n hoe-het-gaatgesprek waarbij je aan de oppervlakte hoort te blijven en ik moest me heel erg inhouden om niet te roepen WIJ GAAN SAMENWONEN.
We wilden dit al een hele tijd, en nu gaat het gebeuren.
alles © Walter van den Berg.
