vandenb.com // Walter van den Berg


Aanstellers

Van de week stond er in de Volkskrant een opiniestuk van een echte Amsterdammer, Willem van Oostvoorn, waarin ie reageerde op een eerder stuk. Willem vindt dat de schrijver van dat stuk, Izz ad-Din Ruhulessin, zich niet zo aan moet stellen, want “discriminatie hoort net zo bij het leven als slecht weer”. Willem gebruikt het woord aanstellen niet, maar dat is wel de kern van het hele stuk: mensen moeten zich niet zo aanstellen.

Je niet aanstellen, dat heeft Willem namelijk van huis uit meegekregen. Willem kwam uit een milieu van gewone mensen waarin naar het gymnasium willen jezelf aanstellen was, en daarom is hij naar de mavo gegaan. Later is ie nog wel gaan studeren, maar daar werd ie uitgelachen omdat ie zo gewoon was. Maakt niet uit, hij stelde zich tenminste niet aan. En dat zou iedereen die gediscrimineerd wordt moeten doen, jezelf niet aanstellen. Want gottegot, wat zijn het toch een hoop aanstellers bij elkaar. Dat is tenminste wat Van Oostvoorn van huis uit heeft meegekregen.

Jammer voor hem dat hij nog steeds zo loyaal is aan dat kutmilieu waar ie uit komt. Hij praat in zijn stuk goed dat ie naar de mavo ging met zijn gymnasium-advies, want hij kwam nu eenmaal uit een milieu waar je normaal moest doen, maar als zijn ouders gewoon hadden gezegd dat hij best voor een betere toekomst mocht gaan, had Van Oostvoorn niet meer zo hoeven te koketteren met zijn lekkere Amsterdamse accent.

“Ik heb er gewoon wat van gemaakt. Door een beetje door te zetten wanneer het tegenzat. Door wat extra hard te lopen,” zegt van Oostvoorn. Zie je dan niet dat die lekker gewone afkomst van je waar je zo trots op bent ervoor gezorgd heeft dat het tegenzat? Je ouders hadden je naar het gymnasium moeten schoppen.

In zijn stuk geeft Van Oostvoorn de schuld aan de maatschappij die niet om kon gaan met zijn brutale bek, en hij zegt meteen dat ie niemand de schuld geeft, want hij stelt zich tenslotte niet aan, hij loopt gewoon wat harder.

Ik had het ook allemaal: een Amsterdams accent, een gymnasiumadvies, en een enkeltje mavo. Uiteindelijk toch nog gaan studeren, Nederlands taal- en letterkunde, en Jezus, wat vond ik mijn medestudenten een aanstellers. Ik vond het hele verschijnsel studenten zo weerzinwekkend dat ik van de weeromstuit geen flikker uitvoerde – ook omdat ik dat gewend was op de mavo, met mijn gymnasiumadvies. Studie na een jaar gestopt, en lekker gaan werken met m’n handen. En studenten bleven aanstellers.

Het heeft heel lang geduurd voor ik zag dat ik me juist aanstelde, ik en dat kutmilieu dat er voor zorgde dat mijn ontwikkeling heel lang niet verder kwam dan een graveerfabriekje in de Jordaan.

“Misschien ben ik wel een boze witte man,” zegt Willem in zijn stuk, en dat is ie inderdaad, want dat milieu van hem en mij is de grondlaag van heel veel boosheid, juist omdat niemand zich mag aanstellen, omdat je met de nek aangekeken wordt als je anders bent – of gewoon ronduit uitgelachen, want die echte Amsterdammers zeggen waar het op staat met hun grote bek en hun kleine hartje, ja, ik zeg het gewoon zoals het is – en Jezus, Willem: jij was anders. Ze hebben je klein gehouden, zo lang als het ze lukte, en nog verdedig je ze. Wat betekent dat je je nog steeds klein voelt.

Hoeveel mensen lopen er rond in die kleine milieus in Amsterdam, Rotterdam, Geldermalsen, noem maar op, die zich diep in hun kleine hartje kleingehouden voelen omdat ze klein moesten blijven van huis uit en daar boos om zijn? Ik mocht me niet aanstellen, denken die kleingehouden mensen, dus jij ook niet, jij met je VWO, en jij met je studeren, en jij met je arbeidsdiscriminatie wegens een rare naam, en jij met je boeken schrijven, en jij met je studeren, en jij met je vluchten uit een land dat kapot wordt gebombardeerd.

Willem van Oostvoorn zegt in zijn stuk: “wat ik niet doe, is jammeren over hoe oneerlijk het allemaal is geweest dat ik vanwege mijn afkomst, sociale status en accent allemaal kansen niet heb gekregen die de jongens en meisjes uit Zuid, Bussum en Aerdenhout allemaal wel kregen.” Wat jij doet is precies dat, Willem, jammeren op de manier zoals het jou is aangeleerd, door te koketteren met jouw gewoonheid, door te zeggen dat anderen zich aanstellen.

Mensen hebben het moeilijk, en het wordt niet minder moeilijk als ze in een keurslijf van doe maar gewoon moeten passen. Want als je goed oplet, Willem, hoor je dat die mensen van jou die niet jammeren over hoe moeilijk zij het hebben, wél jammeren over anderen van wie ze vinden dat het aanstellers zijn (omdat ze zo nodig een baan of een huis willen, zich gediscrimineerd voelen om hun huidskleur of Arabische naam, gebombardeerd worden en ‘geluk zoeken’, ik noem maar een paar dingetjes).

Als je het moeilijk hebt in de maatschappij, heb je er niks aan om te horen dat je je niet moet aanstellen. Die kleine hartjes van de gewone mensen, die mogen best eens wat ruimer worden en mensen die anders zijn toelaten. Te beginnen bij mensen uit hun eigen kringen die afwijken, omdat ze bijvoorbeeld een gymnasium-advies krijgen.

Geen reacties | Link | 22 december 2016 | Categorie:


alles © Walter van den Berg.






De NOS geenstijlt

Geen reacties | Opgeslagen onder:

De afbraak van Mekka

Dit is erg. Je eigen cultuur wegbulldozeren.

Innumerable ancient buildings, including the Bilal mosque, dating from the time of the Prophet Muhammad, were bulldozed. The old Ottoman houses, with their elegant mashrabiyas — latticework windows — and elaborately carved doors, were replaced with hideous modern ones. Within a few years, Mecca was transformed into a “modern” city with large multilane roads, spaghetti junctions, gaudy hotels and shopping malls.

De link: The destruction of Mecca

Geen reacties | Opgeslagen onder:

814 woorden: dom dik volk

We zaten op het terras en het terras keek uit op de Tilburgse kermis.
De Tilburgse kermis heeft speciale dagen — een roze maandag, voor homo’s, en vandaag moest een dag voor gehandicapten zijn, want we zagen kleine optochtjes van rolstoelen, mongooltjes, een verstandelijk gehandicapte die luchttrompet aan het spelen was.

Het uitzicht was goed voor ons.
En toen kwam de dikke familie.

De dikke familie bestond uit vier kinderen van wie er één niet dik was en twee vrouwen, van wie er één dik was — de ander was een berg. De berg was zo dik dat er een vetophoping op haar schouders lag, net onder haar nek, alsof ze een rechtopstaande dromedaris was.

Wij keken. Dat is namelijk de bedoeling van een terrasje — kijken naar de mensen die langslopen. Het feit dat er langsgelopen wordt, maakt het kijken net discreet genoeg: voor je te lang kijkt, zijn de langslopers voorbij.

De dikke familie liep alleen niet voorbij; ze zochten een plaats op ons terras. Voor ons. Dus we keken. En ik keek iets te lang, gehypnotiseerd door de dromedarisbult.

De andere vrouw zag me en begon tegen me te praten, maar dat had ik niet meteen door. Ze herhaalde wat ze zei: ze reikte me haar zonnebril aan en vroeg of ik ‘m wilde lenen, want dan zou ik het nog beter zien.

Ik kon zeggen dat je met een zonnebril niet per se beter ziet, maar ik voelde me betrapt, en zo voelde de dikke vrouw zich ook; ze voelde zich bekeken, zij en haar familie, omdat ze zichzelf en haar familie verdacht van het bekijken waard zijn. Ze voelde zich aangesproken, zo zei ik het tegen mijn vriendin, ze voelde zich aangesproken, anders zou ze nooit zo boos zijn. Wij zouden er niets van zeggen als we zo bekeken werden — wij weten dat we bekeken worden, en dat accepteren we.

Maar het was net iets anders, bedacht ik later: het was sociale frictie. Het was onrecht dat we zo keken, want wij waren duidelijk mensen die de havo hadden gedaan. En de dikke familie was voor een dubbeltje geboren, en wij waren typisch het soort mensen om kwalijk te nemen dat zij nooit een kwartje zouden worden.
Nou — Fuck them.

Mijn grote zus woont in een volksbuurt en is daar gelukkig. Als ze iets vertelt over een buurvrouw of over een vriendin, is het bijna standaard dat ze zegt: die heeft al heel veel meegemaakt, hoor. Ja, dat komt omdat domme mensen altijd veel meemaken, en dat komt omdat ze de verkeerde keuzes maken. En vervolgens de schuld aan de maatschappij geven.

Domme mensen, ja.

Dom is een woord dat voor mij net zo’n harde klank heeft als vet, of Turk (ik heb het woord Turk te vaak op een denigrerende manier horen zeggen, dus ik kan het nooit laten ‘Turkse man’ te zeggen als ik Turk bedoel), of kanker. Dom is een vent bij jou en je kinderen in huis halen die zijn en jouw geld wegzuipt en je ook nog even in elkaar slaat, en als ie weg is precies nog zo’n vent in huis halen. Dom is een kind hebben met een havo- of vwoadvies en het dan naar het vmbo te sturen omdat het zegt dat z’n vriendjes daar ook heen gaan.

Die mensen zijn niet slecht opgeleid omdat ze arm zijn — het vwo kost evenveel als het vmbo. Die mensen zijn arm omdat ze dom zijn.

Die mensen, zei hij veralgemeniserend, ja. Mensen die zeiken over politici die niks aan het doen zijn alleen maar omdat ze lege stoelen zien als de tweede kamer op het journaal is. Mensen die vroeger ‘je mag het eigenlijk niet zeggen’ zeiden en dat nu helemaal achterwege laten als ze zeiken over buitenlanders.

Fuck them. Ze zijn dom. En het enige maatschappelijke onrecht dat ze daar houdt is de sociale druk die ze zelf op hun eigen kinderen leggen.

Sociale druk houdt de slimme kinderen die tussen dat domme volk worden geboren dom, en dat is de pest. Slim zijn is niet stoer. Slimme mensen zitten je namelijk aan te gapen omdat je vet bent en er niks aan kan doen.

Als je havo hebt gedaan, heb je kapsones.

Een oude vriend van me, uit de Vogelenbuurt in Amsterdam-Noord, is parkeerwacht en heeft een IQ van 140 en heeft er nooit een flikker mee gedaan.

En dat is absoluut onrechtvaardig. Domme kinderen die bij VPRO-ouders worden geboren, hebben geluk, want die gaan naar de Vrije School en worden beeldend kunstenaar. Ja — dat is onrecht.

Dom arm volk: zoek het maar lekker uit. Op feestjes van mijn grote zus zitten mannen die hun zoontjes van 4 bier laten drinken uit hun glas en en roepen moet je kijken wat ie kan! Dat kind kan misschien wel wat anders ook, uit dat kutleven stappen bijvoorbeeld, maar een boek lezen is niet stoer, natuurlijk.

Dit was een column voor literair tijdschrift Passionate

Geen reacties | Link | 22 september 2009 | Categorie: